logo-professioneel-begeleidenlogo-professioneel-begeleiden
Filters

Alle artikelen

1|...|520|521|522|...|533

Achtergrond, Patiëntenrollen, Taal en Transactionele Analyse

Iedereen heeft wel eens een pijntje hier of daar. Anderen hebben ernstige of chronische gezondheidsklachten. Ieder individu gaat anders om met deze klachten. Of dit nu in de gezinssituatie, een vriendschappelijke of professionele omgeving is, als gesprekspartner reageer je daar weer op. De wijze waarop je met iemand die gezondheidsklachten heeft communiceert (verbal en non-verbaal), is van invloed op de houding van de persoon ten opzichte van zijn of haar eigen gezondheid.
1,95
lees meer

Issue, Een pleidooi voor complementaire zorg

In het vorige nummer van Counselling Magazine hebben we aandacht bested aan de toenemende rol van de zorgverzekeraars en het labyrint van regels die zij stellen. Vooral de kwaliteit staat daarbij ter discussie. Dat is ook niet verkeerd, want natuurlijk moeten er eisen worden gesteld aan de manier van werken, de transparantie en professionaliteit. Toch heeft de situatie meer weg van een salomonsoordeel, waarbij het kind wordt omgebracht door het doormidden te hakken. Alvorens in te gaan op mogelijke oplossingen ter voorkoming van dit oordeel, is het goed te kijken naar de diepere oorzaken.
1,95
lees meer

Achtergrond, Een plek voor zingeving, moed en innerlijke kracht

Van het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis in Nijmegen krijgt William Yang in 1983 het verzoek om een nieuw begeleidingsprogramma te ontwikkelen voor patiënten met kanker. Deze nieuwe begeleidingsvorm moet patiënten beter in staat stellen om pijn en chemotherapie te verdragen. William ontwikkelt een programma dat bestaat uit een combinatie van ontspannings- en ademhalingsoefeningen, energetische oefeningen, het delen van ervaringen en het ruimte geven aan emoties. Later is dit uitgebreid met een door Yang ontwikkelde yogavorm: de ‘Yoga van Moed en Mededogen’. We zoeken William Yang op in het Taborhuis in Groesbeek voor een interessant gesprek over zijn visie op de begeleiding van patiënten met kanker.
1,95
lees meer

Help: Kinderwens

Marianne (37) en Peter (39) hebben zes jaar een gelukkige relatie. Ze hebben een kinderwens, maar helaas bleef een zwangerschap tot nu toe uit. Na onderzoek in het ziekenhuis blijkt dat Peter steriel is en geen kinderen kan verwekken. Marianne en Peter hebben hier veel verdriet van. Marianne heeft haar partner voorgesteld om via een anonieme donor zwanger te raken. Peter wil ook heel graag een kind en voelt zich schuldig, omdat hij Marianne geen kind kan geven. Hij heeft echter veel moeite met de gedachte dat Marianne dan een kind van een ander draagt.
1,95
lees meer

Gelezen over omgaan met ziekte

Effective short-term counselling within the primary care setting Effective short-term counselling within the primary care setting: Psychodynamic and cognitive-behavioural therapy approaches. Valerie Garrett. Karnac, 2010. ISBN 978 18 557 5751 6 In ‘Effective short-term counselling within the primary care setting’ geeft Valerie Garrett ons een goed zicht op het veld van supervisie, positie en taak van counsellors in de eerste lijn in het huidige Engeland. Zij doet dit vanuit de twee therapeutische benaderingen zoals de subtitel ‘Psychodynamic and cognitive-behavioural therapy approaches’ al aangeeft, ofwel vanuit het gezichtspunt van psychoanalyse en cognitieve gedragstherapie. Het boek kan zowel per deelonderwerp als integraal worden gelezen. Het boek concentreert zich rond de begrippen containing en holding, dat wil zeggen het zodanig helpend zijn voor je cliënt, dat hij of zij gaandeweg de eigen allround zelfstandigheid hervindt, herschept en tot helderheid en keuze komt over een mogelijk vervolgtraject. Dit alles is gevat in een compacte intake/assessment sessie met een vijftal navolgende sessies van vijftig minuten, die in Engeland onder het basispakket vallen. Elk hoofdstuk wordt samengevat in een aantal Key Issues. Het eerste deel van het boek gaat over het vinden van vaste voet aan de grond in wat Garrett at the coalface noemt, en wel zó dat een mogelijk geheel nieuw psychotherapeutisch element in een medisch klimaat een voldoende gewaardeerde en gefaciliteerde plek kan vinden. Dit komt niet alleen de cliënten ten goede, maar ook de werkbaarheid voor de counsellor, alsook de kwaliteit van interactie binnen het gehele team. Haar gedegen psychoanalytische expertise vertaalt zich in een goed oog voor nuance voor de vaak onbewuste effecten in de interacties  van professionals uit verschillende vakgebieden, zoals supervisie. In een medische context kan het hebben van een supervisor bijvoorbeeld gezien worden als een lichtelijk bewijs van onvermogen, maar in het therapeutische veld is het vooral een middel om zowel de kwaliteit en ethische standaard als de kwaliteit van het professioneel handelen zo goed mogelijk te kunnen garanderen en telkens weer zo zuiver mogelijk gestalte te laten krijgen. Naast het ingaan op de setting en die belangrijke waarden en ontmoeting van het medische en psychologische model, zijn er tips, inzichten en adviezen ten aanzien van de introductie, het opgenomen worden in het team, het omgaan met druk tegen je ethische standaarden in en het voldoende vormgeven en benutten van je supportsysteem. Het tweede deel neemt ons mee in het samenwerken met cliënten, wat daar zoal bij komt kijken en de invloed daarbij van de setting, theorie en praktijk. Een diversiteit aan cliënten en onderwerpen passeert de revue, kernachtig getypeerd en geïllustreerd met diverse scenario’s, casestudies en overzichten. De kern van het boek gaat over jouw effectiviteit als counsellor, en hoe jouw effectiviteit afhangt van de steun die jij als counsellor krijgt. Het is belangrijk dat jij je als counsellor laat ondersteunen door supervisie, mentoring (voor meer praktische aanpak in de setting) en zo nodig ook door middel van eigen persoonlijke therapie. Zo ben je niet een ‘vervuilende luisteraar’ voor een ander, maar kun je als counsellor betekenis geven, en de kleuring en lading bij de cliënt laten. Een zeer lezenswaardig boek. Hanne Dorenbosch - counsellor en coach Behandelprotocol depressie Behandelprotocol depressie: Therapeutenboek en Werkboek. Willem Boelens. Boom, 2010 (3e dr.). ISBN Therapeutenboek 978 90 850 6405 3/ISBN Werkboek 978 90 850 6404 6 In de praktisch opgezette serie ‘Cure & Care’ van uitgeverij Boom, zijn behandelprotocollen te vinden, gebaseerd op de cognitieve gedragstherapie. De behandelprotocollen bestaan steeds uit een set van twee uitgaven; een uitgave voor de behandelaar en een uitgave voor de cliënt, welke laatste is opgezet als werkboek. In de hier besproken uitgave waarin een behandelprotocol wordt geschetst om cliënten een weg te helpen vinden in de vaak ontwortelende problematiek die een depressie met zich mee kan brengen, worden in het therapeutenboek zestien sessies geschetst, die onderverdeeld zijn in twee reeksen van elk acht sessies. In de eerste acht zittingen ligt het aandachtspunt bij het verhogen van de stemming en laten toenemen van positieve bekrachtiging, waar in de tweede acht sessies de nadruk ligt op de interne belemmerende factoren die een depressieve stoornis in stand kunnen houden. Zoals ook voor elke volgende bijeenkomst geldt, wordt in eerste instantie puntsgewijs een agenda voor de betreffende zitting geschetst. Het afnemen van een inventarisatielijst met betrekking tot de mate van depressieve klachten, dient één van de twee genoemde psychologische tests te worden afgenomen. Het gaat hier om de bekende Beck Depression Inventory of de Hamilton Depression Rating Scale (HDRS). Scoreformulieren en een beknopte interpretatie zijn weliswaar opgenomen in het therapeutenboek, de tests zelf dienen apart te worden aangeschaft, wanneer deze nog niet in gebruik zijn binnen de praktijk. Naast de agenda, is er ruimte om kort het beloop van de zitting weer te geven, wordt het plan/de doelstelling van de volgende sessie genoteerd en wordt het huiswerk genoemd waar de cliënt mee aan de slag dient te gaan in de periode tussen de afspraken in. Dit huiswerk vormt een betekenisvol onderdeel binnen dit behandelprotocol waar in totaliteit circa vier maanden mee gemoeid is met wekelijks een sessie. De cliënt vindt hiervoor de werkbladen terug in het werkboek die voor eigen gebruik gekopieerd mogen worden. Het gehele protocol kent een aangenaam overzichtelijke opzet. Het laat geen onduidelijkheid over de stapsgewijze aanpak, waarbij de heldere lay-out en de uitvoering in A4-formaat eveneens aan het gebruiks- en leesgemak bijdraagt. Wel veronderstelt het werken met een dergelijk protocol kennis over zowel depressie als over deze therapievorm. Geregeld dient een bepaald deel uit het behandelprotocol uitgebreider te worden geëxpliciteerd, waar een gegronde basis van de cognitieve gedragstherapie wordt verondersteld. Audrey de Jong – trainer, arbeids- en organisatie psycholoog  
Gratis
lees meer

De opinie van Carien Karsten

Burn-out als confrontatie Burn-out is dé beroepsziekte van deze tijd. Meer dan een op de tien werknemers heeft er last van. Carien Karsten is psychotherapeut en “ervaringsdeskundige”. Na een schaatsongeluk kreeg zij whiplashklachten die een sterke overlap vertonen met burn-outklachten. Dat heeft haar gestimuleerd om zich verder in burn-out te verdiepen. Wij zijn benieuwd naar haar verhaal en visie op deze, vaak onbegrepen, beroepsziekte nummer één.
1,95
lees meer

Column, Obesitas: een kwestie van vasthouden of loslaten?

Obesitas: een kwestie van vasthouden of loslaten? In ons leven worden wij herhaaldelijk geconfronteerd met zaken die we moeten loslaten en vasthouden. Denk maar eens aan het loslaten van onze kinderen of van negatieve gewoonten. Loslaten kost moeite en is niet altijd gemakkelijk; vasthouden is eenvoudiger, omdat het veilig, vertrouwd en bekend is. De balans is bij obesitas, ofwel zwaarlijvigheid, doorgeslagen naar één kant. Bij obesitas betekent vasthouden heel letterlijk het vasthouden van kilo’s. Als counsellor van cliënten met zwaarlijvigheid ben ik tevens ervaringsdeskundige. Bij veel mensen staat obesitas voor het vasthouden van negatieve emoties, voor het opkroppen van onverwerkte gebeurtenissen of voor een negatief zelfbeeld. Dan kun je diëten wat je wilt, maar elke keer met een teleurstellend resultaat. Bijzonder eigenlijk, want dat is wel wat heel veel mensen doen. Obesitas is dan ook veel meer een psychische aangelegenheid, waarvoor een dieet alleen niet voldoende is. Cliënten met obesitas kampen vaak met veel weerstand voor verandering. Verandering betekent dat er werk aan de winkel is en dat er actie nodig is. De cliënt heeft een goede reden waarom hij of zij al jaren niet in beweging is gekomen. Toch is die cliënt wel bij jou gekomen voor hulp; de wens voor verandering is er dus wel. Zelf heb ik in het verleden begeleiding gehad rondom het thema emotie-eten. Ik gaf heel lang de schuld aan de maatschappij: slank zijn was nu eenmaal een ideaalbeeld waaraan ik moest voldoen. Het zou me toch niet lukken, ik zou uiteindelijk toch weer kilo’s aankomen. Maar dat zijn allemaal redenen en uitvluchten om het probleem in stand te houden. Uiteindelijk wil de cliënt wel, maar is de weg naar het doel geen gemakkelijk proces. En wat is het doel eigenlijk? Slank zijn of gezond zijn? Er goed uitzien? Je lekker voelen? Of alleen maar gewicht verliezen? Komt het gestelde doel van de cliënt echt van binnenuit? Het is een stap waaraan je als counsellor in mijn ogen veel aandacht moet besteden. Een andere belangrijke stap is inzicht. Inzicht in wanneer iemand eet en waarom, wat eten doet met je gemoedstoestand en vooral ook wat het niet doet. Ook inzicht in wat sporten met je doet. Die inzichten heeft de cliënt nodig om verder te komen en om te snappen wat er met hem of haar gebeurt. Want dan kan een cliënt naar zichzelf gaan luisteren. Wat heeft hij nodig? Verveling? Ga iets leuks doen. Vermoeidheid? Ga even rusten. Frustratie? Ga sporten, in plaats van eten te gebruiken in dit soort situaties om geen emoties te voelen. Verdriet? Werk eraan, praat erover. Ik leer de cliënten om goed voor zichzelf te zorgen. Zodat gezond eten en goed voor zichzelf zorgen uiteindelijk niet langer een strijd is, maar iets wat de cliënt graag wil, om zich zo prettig te voelen. Obesitas gaat om loslaten van datgene wat heel lang is vastgehouden. Van een negatief zelfbeeld, negatieve emoties en verkeerde eetpatronen. Als counsellor mag je meelopen in dat proces van de cliënt. Ik vind het een voorrecht om op dit bijzondere pad mee te mogen wandelen. Reageren? redactie@counsellingmagazine.nl  
Gratis
lees meer

Caleidoscoop: Vol verwachting klopt ons hart… Of toch niet?

In mei 2013 verschijnt naar verwachting de DSM-5, de nieuwste versie van het handboek van psychiaters. Alle psychische stoornissen – van depressie tot psychose – worden hierin gedetailleerd beschreven. Wat zijn de belangrijkste problemen met de huidige versie, hoe gaat de DSM-5 die oplossen en wat moeten counsellors er eigenlijk mee?
1,95
lees meer

Gezin (volledige uitgvave, 15 artikelen)

  INHOUD THEMA ‘GEZIN’ (februari 2012) Gezinnen en sociaal kapitaal, Stefan Bogaerts Eigen haard is goud waard, Frans van der Gouw Else-Marie van den Eerenbeemt over ‘passend geven’, Christine Beenhakker Counselling van chronisch zieke kinderen, Jolenta Lavell Ivan Böszörményi-Nagy, Methodiek van de hoop, Nelly Bakhuizen PRAKTIJK Narratieve therapie en het genogram, John Stolvoort Begeleiding van kinderen met gedragsproblemen, Christine Beenhakker & Jochem van Slooten Casus, hoe help ik onze kinderen? Scheiden en de kinderen, Ed Spruijt & Helga Kormos Systeemgericht werken met gezinnen, Téo Visser & Carey Woortman ACTUEEL Verenigingsnieuws Zorgverzekeringsland: een labyrint van regels? Arnold Vermeulen Gelezen: Gedragsverandering in gezinnen & Handboek Systeemtherapie Verder lezen over gezin Trends & ontwikkelingen Vooraankondiging VOORWOORD Moeders In mijn ontmoeting met Else-Marie van den Eerenbeemt voor Counselling Magazine sprak ik met haar onder meer over het intergenerationele erfgoed van de familie. Mijn opa zat in het verzet en samen met zijn twee oudste zonen moest hij onderduiken voor de Duitse bezetters. Het ouderlijk huis was door de Duitsers in beslag genomen, waarvan zij een hoofdkwartier hadden gemaakt. Mijn grootmoeder woonde met mijn moeder en nog drie kinderen daarom noodgedwongen op een klein kamertje bij een soort hospita. Mijn oma wist niet waar mijn opa was, dat was ook veel te gevaarlijk. Zij was constant bezorgd over hun veiligheid en had de verantwoordelijkheid voor vier nog jonge kinderen. Deze oorlogservaringen hebben een heel grote impact gehad op het gezin van toen. Broers en zussen waren van elkaar vervreemd geraakt; ze hadden immers gedurende een half jaar compleet gescheiden levens geleid, waarin zij hun ervaringen en hun zorgen niet met elkaar konden delen. Toen de oorlog voorbij was, werd het gezin gelukkig herenigd. Mijn grootouders waren dolgelukkig dat iedereen nog leefde en wilden graag samen met alle kinderen op de foto. Mijn moeder schaamde zich enigszins voor haar verschijning: ze had geen fatsoenlijke schoenen meer en moest met slippers en een jurk gemaakt van een laken op de kiek. Destijds begreep zij niet waarom ze toch op die foto moest, ze voelde zich als jonge vrouw van 17 lentes niet mooi in die kleren. Veel later, toen zij zelf kinderen had, begreep zij dat uiteraard wel. Ze hadden immers elkaar nog, hun gezin was compleet, dat was bij sommige gezinnen na de oorlog wel anders. Echter de vanzelfsprekende saamhorigheid was door de oorlog wreed verstoord en de broers en zussen moesten met elkaar, samen met hun vader en moeder, weer een nieuw evenwicht vinden in het gezin. Dat is nooit meer hetzelfde geworden als voor hun gedwongen scheiding. Mijn moeder heeft haar herinneringen aan deze tijd opgetekend, zodat wij dochters weten wat de impact van deze periode was in het gezin en wij haar beter kunnen begrijpen. Het is een belangrijke schakel in onze familiegeschiedenis. Het intergenerationele erfgoed, datgene wat je met je meedraagt, kun je nooit ontkennen, zegt Else-Marie. De rol die mijn moeder destijds als oudste dochter in de oorlog heeft gespeeld, is heel bepalend geweest voor haar verdere ontwikkeling. Ze neemt graag het voortouw, is heel plichtsgetrouw en heeft een sterk ontwikkeld verantwoordelijkheidsgevoel. Net als mijn oma destijds, met haar zorg voor zes kinderen. En ik, als oudste dochter van mijn moeder, treed met trots in hun voetsporen. Vroeger als kind, wilde ik niet op mijn moeder lijken. Nu mijn kinderen volwassen en zelfstandig zijn en er een nieuwe levensfase aanbreekt omdat ik zelf op het punt sta om oma te worden, ben ik er trots op om een kind van mijn moeder te zijn. Samen geven wij onze wijsheid door aan de volgende generatie. Christine Beenhakker, hoofdredacteur Reageren? redactie@counsellingmagazine.nl
5,95
lees meer

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en blijf op de hoogte!

Dag van de Coach

Thema: Stress

Datum: 6 juni 2019
Locatie: De Reehorst, Ede

Informatie & aanmelden »