logo-professioneel-begeleiden logo-professioneel-begeleiden
Filters

Alle artikelen - Abonneer je nu!

Lezerscolumn: Gevoelige snaren

Auteur: Holger Tlomaczewski

Sinds een week of zes speel ik weer gitaar. Ik voel mij weer jong, vrolijk en veelbelovend. En dat ondanks het moeizame leerproces! Ik ben de routine en de soepelheid in mijn handen kwijt en moet weer eelt kweken op de vingertoppen. Een dvd met een op breinkennis gebaseerde lesmethode houdt mij enthousiast. Volgens de leermeester is gitaar spelen voor 90% hoofd- en voor 10% handwerk. Het hoofd moet het getokkel geautomatiseerd zien te krijgen en dat betekent: oefenen, oefenen, oefenen. Pas bij eindeloze herhaling worden er nieuwe hersenwegen aangelegd die voor gemak en souplesse zorgen. Bij mijn coachopleiding was dat anders. “En, wat voor weer is het bij jou vandaag van binnen? Coach vanuit je hart, wat voel je nu? En waar voel je dat?”, waren de kreten. Mijn invoelingsvermogen moest binnenstebuiten gekeerd om in staat te zijn de zielenroerselen van de cliënt op waarde te kunnen schatten. Wroet, graaf, ga dieper en daal verder af! Maar daar veranderde niets mee. Niet van buiten en niet van binnen. Noch bij mijzelf, noch bij de ander. Ik kreeg stellig de indruk dat al dat ‘gevoelswroeten’ averechts werkte. Vooral ook vanwege de enorme hoeveelheid emotioneel restafval die bij groepsleden vrijkwam na menige oefensessie. Volgens sommigen ruimt dat op. ik heb mijn twijfels. In een van de eerste ‘breinboeken’ die ik las vond ik bevestiging. Introspectie is minder eenvoudig dan we denken en werkt vaak averechts omdat het nu eenmaal oude gebaande, vaak negatieve, (neuronale) paden bewandelt. Terwijl het er nou juist om gaat nieuwe, positieve routes aan te maken. Briljant…, maar terug bij af! Want veranderen, hoe doe je dat? Antwoord: oefenen, oefenen, oefenen! Alleen dan maakt je brein nieuwe bedrading aan met alle gevoelsveranderingen van dien. Het is net als met leren gitaar spelen. Oefening baart kunst… en eelt. Voor mij is coachen zonder breinkennis nog steeds denken dat de zon om de aarde draait. Het aanleren van nieuwe dingen (ook gedrag) gaat via het brein en niet via de onderbuik. Nieuwe handelingen vragen om een nieuwe plek in de hersenen en de weg naar die nieuwe plek wordt langzaam aangelegd, stukje bij beetje. Niet achterom, maar vooruit kijken helpt je verder: Waar wil ik heen? Wat wil ik bereiken? Hoe kom ik daar? Breinkennis is daarbij essentieel en het gaat allemaal veel makkelijker naarmate je er meer plezier aan beleeft. Ook dat ligt diep verankerd in het brein. Ik ga lekker gitaar spelen en heel veel oefenen. Holger Tlomaczewski is coach, trainer en adviseur op het gebied van persoonlijke effectiviteit en teamsamenwerking. www.dreamteamcoaching.nl, www.teamfabriek.nl (online per 1 oktober 2011)
Gratis
lees meer

En nu? Waarheen leidt de weg?

Auteur: Sandra Ramaekers, Frans Arntz, Axelle de Roy, Martin Reekers

Joris, een negentienjarige leerling met een autistische stoornis, valt sinds 2009 onder mijn zorg als leerlingbegeleidster/coach. Hij is nu twee jaar bezig met het traject mbo1-diplomering op een school voor zeer moeilijk opvoedbare kinderen met een langdurig-zieke-kinderenstatus. Het ziet ernaar uit dat hij zijn mbo-diploma gaat halen. Een belangrijk onderdeel van het uitstromen binnen ons voortgezet onderwijs is je oriënteren op de toekomst en een keuze maken: Welke beroepsopleiding ga ik volgen? Op welk niveau en waar ga ik deze volgen? Dit proces loopt niet echt soepel bij Joris. Hij gaat van links naar rechts en van boven naar beneden. Hij heeft geen reëel zelfbeeld en schat zichzelf hoger in. Joris weet vooral wat hij niet wil, maar kan heel lastig aangeven wat hij wel wil. Er zijn al zeer veel beroepen de revue gepasseerd en ook al een aantal opleidingslocaties. Hij wil kapper worden, ict’er, helpende zorg en welzijn, basismedewerker mode/maatkleding en signmaker. Hij kan geen keuze maken. Hij weet dat hij iets wil met mode, media of ontwerpen. Ook wil hij buiten onze regio studeren. Dit heeft echter veel gevolgen voor hem, vooral financieel. Hij heeft nog geen recht op studiefinanciering en zou alles zelf moeten bekostigen. Joris en ik hebben op regelmatige basis gesprekken, ongeveer een keer per maand, soms vaker. En ondanks onze gesprekken is Joris niet echt verder gekomen in het maken van een keuze of het nemen van een beslissing. Hij wil iedere keer de beslissing aan mij overlaten: “Wat vind jij dat ik moet doen? Welke opleiding past het beste bij mij denk je?” Deze keuze wil en ga ik niet voor hem maken natuurlijk. Hij lijkt geen beslissing te durven nemen en laat het van allerlei factoren afhangen. Ik zit nu eigenlijk ook vast en krijg hem niet verder in beweging, ondanks afspraken die we al gemaakt hebben. Soms hakt Joris de knoop door, maar komt hier naderhand op terug en dan zijn we weer terug bij af. Hoe kom ik als leerlingbegeleidster/coach verder met deze leerling
€ 1,95
lees meer

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en blijf op de hoogte!

Op weg naar ruimte en vrijheid

Crisis als aanleiding om inzicht te vergroten in (je) identiteitswerk

Datum:
Locatie:

Download gratis deze white paper