logo-professioneel-begeleiden logo-professioneel-begeleiden
Filters

Alle artikelen - Abonneer je nu!

Column: Webinar

Auteur: Joke Tacoma

Kijkt u wel eens naar een webinar? Ik wel, en ik vind ze om meerdere redenen leuk. Gisteren volgde ik een webinar over ‘Hoe zoek ik werk?’ Altijd interessant voor een loopbaancoach. Je geeft je op en dan krijg je een mail met een link die je op de starttijd van het webinar aan moet klikken. Een paar keer ‘ja’ selecteren en zie daar: de mailbox van degene die het webinar geeft. Tja, als hij zijn mailbox laat zien aan de webinaristen (of hoe dat heet), dan mag ik wel kijken of er nog interessante contacten tussen zitten. We blijken dezelfde klant te hebben, althans, dezelfde organisatie, maar een andere contactpersoon. Een stem stelt zich voor. Hij heeft een boek geschreven, dat is volgens hem een goede aanvulling op het webinar. Het boek heb ik niet. De mailbox is nog steeds in beeld. De stem vertelt dat je tussendoor vragen kunt stellen door aan de rechterkant van het scherm een veld in te vullen. Ik schrijf dat ik een mailbox in beeld heb en klik op verzenden. De stem gaat verder: het is belangrijk dat je weet wat je wilt, anders wordt werk zoeken te moeilijk. Als je weet wat je wilt, moet je netwerken, dus met andere mensen praten over je wensen. De naam van de spreker staat onder in beeld. Dan komt er een stem van een vrouw. De naam onder in beeld blijft hetzelfde. Zij vertelt hoe een sollicitatiebrief er uit moet zien. Begin niet met een cliché. Verandering van spijs doet eten. Jammer genoeg vertelt ze niet wat een origineel begin van de brief is. Hé, plotseling zie ik een soort powerpoint verschijnen. De mailbox is weg. De mannenstem zegt dat hij een rood hoofd heeft, dat het hem spijt dat we de eerste slides niet gezien hebben. Hij gaat ze nog even snel behandelen. Oei, dat is inderdaad snel, ik kan het tempo maar net bijhouden. Vreemd genoeg zit ik achter mijn computer met pen en papier aantekeningen te maken. Kijk, nu kan ik zien waar ze het over hebben. Een cv met taalfouten. Niet doen. Altijd eerst aan anderen laten lezen. Moet er wel of niet een foto op het cv? Ik kan klikken op ja of nee. Ja, vind ik. Het gehoor blijkt verdeeld, de helft is het met me eens. Het kan wel, is het antwoord van de vrouwenstem, maar dan moet het wel een goede foto zijn, die klopt met de functie die je wilt uitoefenen. Dus als je solliciteert als P&O-adviseur moet het een foto zijn waarbij je de lezer aankijkt. De vrouw besluit dat het tijd wordt dat we haar ook zien. Er verschijnt een zwart vierkant in beeld. De mail was interessanter. Nu vertelt ze hoe je op google moet zoeken. Ik probeer het me voor te stellen, het zwarte vierkant blokkeert het zicht op de handelingen. In het vakje voor vragen meld ik dat ik een zwart vierkant in beeld heb. Dan is het webinar voorbij. De mannenstem meldt dat het niet helemaal vlekkeloos ging, maar dat ze het webinar nog een keer zullen opnemen en dat we dan alle beelden kunnen zien. We krijgen een mailtje als het zover is. ■ Joke Tacoma is chemicus (1985) en psycholoog (2007). Sinds 2002 is ze eigenaar van Tacoma Coaching en werkzaam als loopbaancoach en personal coach. Haar specialisme is mensen met een technische achtergrond.
Gratis
lees meer

Overheid zorgt voor luie burger

Vindt u dat het stelsel van sociale zekerheid afgebroken wordt? Jammer dat u dat denkt. Je kunt er ook anders naar kijken, namelijk dat we mensen weer wijzen op de eigen verantwoordelijkheid ten aanzien van hun leven. En daar hoort ook het hebben van werk bij. Dit is voor mensen belangrijk en dan help je ze niet door uitkeringen te blijven verstrekken. Eigenlijk kan ik het ook niet snappen dat mensen niet blijven investeren in zichzelf door middel van opleidingen en het op de hoogte blijven van ontwikkelingen in het vakgebied. Raar toch dat mensen dit verwachten van werkgevers en de werkgever van alles verwijten op het moment dat ze merken geen aansluiting meer te vinden op de arbeidsmarkt. Ze maken zich daarmee heel afhankelijk van anderen, terwijl die verantwoordelijkheid toch primair bij de mens, de werknemer, zelf ligt. Je zou misschien wel kunnen concluderen dat de aanwezigheid van voorzieningen ‘van de wieg tot het graf’ mensen lui heeft gemaakt ten aanzien van deze eigen verantwoordelijkheid. Een ander regelt het wel en als dat niet gebeurt, is er nog de overheid die voor mij zorgt. Natuurlijk hebben we die verantwoordelijkheid als overheid ook, maar je moet je afvragen of je het altijd meteen van de mens over moet nemen op het moment dat deze zegt het niet zelf te kunnen. Moet je deze mens niet eerst stimuleren om zelf naar oplossingen te zoeken? En dan het liefst al voordat het eigenlijk nodig is. Ik ben voorstander van een continue ontwikkeling van mensen. Ook tijdens een dienstverband zouden werknemers voortdurend moeten worden gestimuleerd om in zichzelf te investeren. Daar kan een werkgever een bijdrage aan leveren, maar primair zou de werknemer zelf de noodzaak van deze ontwikkeling moeten ervaren. Maar of het ooit zover komt bij alle werkenden? Misschien zal er altijd een groep blijven die dit niet kan of niet wil. En voor die eerste groep moet je het goed regelen. Voor de groep die wel zou kunnen maar niet wil, zou ik het graag anders zien, namelijk niet zomaar toegang tot de sociale voorzieningen. Tja, dit vraagt wel het noodzakelijk politieke draagvlak en dat heb je niet zomaar voor elkaar. De huidige koers binnen de sociale wetgeving is een stap in de goede richting. Ik hoop dan ook dat werknemers overtuigd raken van de noodzaak om in zichzelf te blijven investeren en daarmee aansluiting te blijven houden bij de arbeidsmarkt. Gestimuleerd vanuit de sterk gewijzigde vangnetregelingen … Een politicus
Gratis
lees meer

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en blijf op de hoogte!

Op weg naar ruimte en vrijheid

Crisis als aanleiding om inzicht te vergroten in (je) identiteitswerk

Datum:
Locatie:

Download gratis deze white paper