logo-professioneel-begeleiden logo-professioneel-begeleiden
Filters

Alle artikelen - Abonneer je nu!

Verzoening (volledige uitgave, 23 artikelen)

INHOUD THEMA ‘VERZOENING’ (december 2013) Verzoening is aanvaarden van de imperfectie, Farida Farhadpour Verzoening, Saskia Teppema Verzoening met jezelf, Adriaan Hoogendijk Regels kun je omzeilen, principes niet, Jaap Peters Verzoening, Marc Schabracq Tonio, Tygo en Abbi, Jakob van Wielink & Leo Wilhelm IK-ANDER Vergeving begeleiden, Willem Glaudemans Hoe de mensen gek worden, Sijtze de Roos ACT: tussen ‘van nature’ en ‘aangeleerd’, Frank van der Mijn Transactionele analyse bij overlegscheiding, Willemijn van Strien Dilemma Red jij dit gezin? Francine ten Hoedt & Philine Spruijt Kunst-zinnig Verzoening in kunst en coaching, Mirjam Dirkx Wraak, Roos Vonk ORGANISATIE De wijsheid van de minderheid, Jitske Kramer Kiezen voor het leven, Bernardus Peeters Week van een manager, Maurice Dunk Vergeef ons onze schulden... Fronnie Biesma MAATSCHAPPIJ Jezelf kennen is je plaats kennen, Coen Simon Verdieping voor oplossing, Maya Larooy Joseph Campbell, Jikke de Ruiter In wat voor samenleving leven wij? Jikke de Ruiter VOORWOORD Als je je kruis niet draagt Voor mijn oma (1906-1992) heb ik grote bewondering. Ze was een hartelijke, intellectuele en gelovige vrouw en haar tijd ver vooruit. Ze verloor jong haar moeder en groeide op bij een stiefmoeder, wat lang niet altijd gemakkelijk was. Op 25-jarige leeftijd trouwde ze met mijn opa en samen kregen ze dertien kinderen. Dit paste niet bij haar persoonlijke aard, maar wel bij haar katholieke geloof. Zij hield van literatuur en filosofie, beoefende transcendente meditatie en werkte fulltime als onderwijzeres aan de basisschool. Hoogst uitzonderlijk voor een gehuwde vrouw in die tijd. In haar leven heeft oma heel wat voor haar kiezen gekregen. Na de oorlog speelden drie zoontjes vlak bij huis op een veldje waar nog bommen uit de oorlog lagen. Een bom ontplofte en in totaal werden zeven vriendjes in de leeftijd van acht tot twaalf jaar, waaronder twee van haar kinderen, op brute wijze uit de straat weggerukt. De derde zoon verloor een been ten gevolge van dit ongeluk. Het jongste broertje, dat niet mee mocht spelen omdat hij te klein was, zag alles voor zijn ogen gebeuren. Hij hield er een trauma aan over en maakte op latere leeftijd een einde aan zijn leven. Alsof dit nog niet genoeg was, stierf een zoon aan roodvonk, een ander aan een beschadiging van de slokdarm en een dochtertje in het kraambed. Haar jongste kind, dat ze baarde op 50-jarige leeftijd had het syndroom van Down, hetgeen ze beschouwde als een straf van God. Overbodig om te zeggen: haar leven kenmerkte zich door verlies. Toch was zij geen verdrietige, verbitterde vrouw. Integendeel: zij was dankbaar, liefdevol en verdraagzaam. Haar zou ik willen vragen hoe zij zich verzoend heeft met haar lot: Bij het lezen van de artikelen in dit nummer wordt duidelijk dat je je kunt verzoenen met jezelf, met datgene wat je gedaan hebt, door te accepteren wie je bent. Je kunt je ook verzoenen met wat je overkomt, je lot. Tot slot kunnen mensen zich verzoenen, op grote of kleine schaal, na een conflict. Verzoening is niet altijd zo lieflijk als het lijkt. Het is vaak bitter, betekent altijd conflict en soms buigen voor de macht. Er is een onderscheid tussen vergeving en verzoening: vergeving is een innerlijk proces, waarin je de dader of jezelf vergeeft – verzoening is herstel van de relatie, dat is weer een stap verder en niet altijd mogelijk.Farida Faradpour geeft in haar artikel aan dat verzoening gaat over het aanvaarden van de imperfectie van de (mede)mens en het leven. Dom Bernardus schetst dat vergeven betekent kiezen voor het leven. Hij trekt deze wijsheid door naar de werkvloer en legt uit hoe je als leidinggevende kan bijdragen aan een betere werksfeer. Willem Glaudemans en Adriaan Hoogendijk geven praktische handvatten hoe je als coach het proces van vergeven of verzoenen kunt begeleiden. Aan mijn oma heb ik de vraag hoe zij haar leed heeft kunnen dragen, nooit gesteld. Mijn moeder weet gelukkig haar antwoord. “Het is heel eenvoudig”, zei ze “als je je kruis niet draagt, moet je het slepen.” Janet Rienties Hoofdredacteur Tijdschrift voor Coaching hoofdredacteur@tvc.nl

€ 6,95

Week van een manager: Maurice Dunk

Maurice Dunk is na zijn HEAO-opleiding gestart als assistent-accountant en vanaf 1991 werkzaam in een leidinggevende functie. Naar eigen zeggen begon het ‘echte managen’ pas in 1996. Momenteel is hij werkzaam bij Fagro Consultancy BV en in zijn huidige functie is hij verantwoordelijk voor 26 financiële consultants, het aannemen van nieuw personeel, het begeleiden van consultants op project en het zoeken naar nieuwe projecten. Resultaat als gevolg, niet als doel Wat heb je afgelopen week gedaan? “Naast het reguliere wekelijks overleg, ben ik naar twee netwerkbijeenkomsten geweest, heb ik zeven bedrijven bezocht (prospections), een kwalificatiegesprek gevoerd bij een bestaande klant voor de plaatsing van een extra consultant en twee sollicitatiegesprekken gevoerd.” Welk patroon van je collega’s word je zat? “Er is niet echt een patroon dat mij stoort.” Hoe ga je daarmee om? “Als ik mij ergens aan zou ergeren, zou ik daar ook direct iets van zeggen. Daarentegen realiseer ik mij ook dat een patroon voor een collega belangrijk kan zijn; dat is voor mij voldoende om bepaalde gedragingen te respecteren. Zo relativeer ik voor mijzelf eventuele ergernis. Soms kan anderen ‘hun ding laten doen’ ook een stap naar de oplossing zijn…” Wat heb je deze week geleerd? “Ik heb geleerd dat je nooit te oud bent om te leren en dat zaken die op papier staan echt anders kunnen overkomen dan bedoeld. Dat was natuurlijk bekend, maar ik werd deze week nog eens met de neus op dit feit gedrukt.” Waar moest je deze week heel erg om lachen? “Humor zit voor mij in de gewiekste reacties op wat er gebeurt; veelal woordgrappen, droge humor of de zogenaamde grappen voor intimi.” Omschrijf jezelf als manager in vijf woorden. “Pragmatisch, no nonsens, besluitvaardig en dat alles met veel humor.” Wat is jouw belangrijkste motto in je werk, met name in de omgang met je medewerkers? “Zorg ervoor dat je mensen met plezier naar het werk komen en dat ze de juiste tools hebben, dan presteren ze het beste en volgt een goed resultaat vanzelf; als gevolg en niet als doel!” Als je alles voor het zeggen had, wat zou je als eerste veranderen? “Ik zou de levensstijl van de Zuid-Europese landen nastreven. ’s Middags een pauze van twee uur voor een uitgebreide maaltijd en powernap, en dan twee uur langer werken.”
Gratis
lees meer

Trend: Verdieping voor oplossing

Auteur: Redactie TvC

In het dagelijkse leven werkt Maya Larooy vanuit haar eigen bureau voor verschillende organisaties in de zorg en het bedrijfsleven. Zij heeft een voorliefde voor complexiteit. Haar hart gaat sneller kloppen wanneer iemand bij haar komt met de constatering dat ‘het anders moet’. Waarom moeten zaken anders en wat moet er gebeuren om de persoon of organisatie in beweging te krijgen? Daarnaast werkt zij als behandelaar in een psychologenpraktijk. In beide rollen zoekt zij samen met de ander naar patronen om te kijken hoe iets anders kan. Of zij nu als coach, supervisor, manager of behandelaar werkt, het maken van verbinding en het hebben van een respectvolle houding beschouwt zij als kernwaarden binnen haar vak. Sinds april van dit jaar is Maya Larooy bestuursvoorzitter van de St!R. Verleden Ik denk dat binnen organisaties steeds bewuster aandacht komt voor de verschillende vormen van coaching. Wat ik heel positief vind is dat vijftien jaar geleden coaching in organisaties bijna niet werd ingezet, omdat het een therapeutische trend leek te zijn uit Amerika. Nu is professioneel begeleiden veel gewoner geworden – met dank aan de professionele voorgangers – en de inzet van coaching is nu veel meer geaccepteerd. In de afgelopen jaren hebben meerdere professionals waardevolle bijdragen geleverd aan de vakgebieden van coaching en supervisie door hierover te schrijven. Kennis en kunde delen via boeken en artikelen is erg belangrijk. Ik heb hier zelf veel van geleerd. Heden Er zijn tegenwoordig veel vormen van coaching, denk bijvoorbeeld aan de stylingscoach, de geldcoach en onlangs hoorde ik op de radio over een lenzencoach. Het lijkt wel alsof we in deze tijd overal iemand bij nodig hebben. Wat zegt dat over onze zelfredzaamheid en ons gezonde verstand? Dat brengt mij in ieder geval vaak op de vraag wat professioneel coaching nou precies is? Coaching is een containerbegrip. In termen van professionalisering moeten we nu een volgende slag gaan slaan. Daarom vind ik het zo belangrijk dat er een keurmerk is voor professioneel begeleiders. Iedereen kan zichzelf tegenwoordig coach noemen, ook zonder goedgekeurde opleiding. Maar hoe zien de opdrachtgevers wat een goede coach is, waaraan kun je zien of een coach kwaliteit biedt? Professionele begeleiders moeten zich bezig houden met essentiële zaken zoals het procesmatig sturen op eigenaarschap en het zelfsturend vermogen bevorderen. Zij moeten een sterke mate van reflectie hebben op zowel proces en inhoud. Mogelijk zijn veel coaches (containerklanten) nu ‘slechts’ adviseurs en coachen zij niet op belangrijke uitgangspunten van een professionele coach. Toekomst Mijn toekomst in coaching ligt in het mijzelf steeds verder bekwamen middels het maken van ‘vlieguren’, lezen van relevante literatuur en het volgen van intervisie. Ik vind het belangrijk dat het vak professioneel begeleiden serieus genomen wordt. Dat het kaf zich van het koren scheidt door een goed keurmerk, waardoor iedereen kan zien dat een bepaalde coach kwaliteit biedt, vlieguren heeft gemaakt en zijn vak goed bijhoudt. Door het gebruik van internet en sociale media ontstaat ook in het coachingsvak steeds meer globalisering en internationalisering. Coaches weten zich te verhouden tot hun professie in Nederland, maar ook steeds meer in relatie tot het buitenland. Er wordt op internationaal niveau steeds vaker gepraat over normen en waarden die passen bij een professioneel coach. De NOBCO en ICF hebben hier wereldwijd een interessant onderzoek naar gedaan. Ik juich dat toe! Coaches uit diverse landen raken vaker met elkaar in gesprek over de inhoud en de uitvoering van het vak. Hier moeten we rekening mee houden. Dat betekent ook, dat wij onze opvattingen over coaching moeten leren vertalen naar contexten die voor ons minder duidelijk zijn. Ik hoop dat teamcoaching en met name organisatiecoaching een echte trend gaan worden. Droom Mijn droom is om als bestuursvoorzitter van de St!R met anderen te werken aan het verder ontwikkelen van een professioneel register voor coaches en andere professionele begeleidingsvormen. Ik wil graag mijn bijdrage leveren aan het verder professionaliseren van zowel de inhoud als de rol van de coach en/of professioneel begeleider. Ik denk dat coachen zich steeds meer richt op het brengen van verdieping van de (persoonlijke) ontwikkeling van iemand in plaats van dat het gericht is op het oplossen van een probleem.
Gratis
lees meer

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en blijf op de hoogte!

Op weg naar ruimte en vrijheid

Crisis als aanleiding om inzicht te vergroten in (je) identiteitswerk

Datum:
Locatie:

Download gratis deze white paper