logo-professioneel-begeleiden logo-professioneel-begeleiden
Filters

Alle artikelen - Abonneer je nu!

God der Techniek

Auteur: Saskia Teppema

Wij vonden het als kind heel gewoon dat er een telefoon in huis was. Je moest het wel netjes eerst vragen als je naar je vriendinnetje wilde bellen. Hier of daar een auto in de straat. Op woensdagmiddag kwamen de kinderen uit de buurt met gekamde haren bij ons ‘Pipo de Clown’ kijken. En daarmee had je het qua techniek begin jaren zestig zo’n beetje gehad. Kinderen van nu groeien net zo liefdevol en ingewikkeld op als toen, maar dan met een schier eindeloze hoeveelheid technische apparaten en een vanzelfsprekend dedain daarvoor. Doet-ie het niet meer? In bad beland? Uit de kontzak gevallen? Geen punt, ff een nieuwe halen. Boffen trouwens, want er is weer een nieuwe versie op de markt. De lijst van technische hulpmiddelen voor huis, tuin en keuken, alsmede voor de communicatie tussen de bewoners, bedrijven, overheden, militairen, hulpverleners, boswachters en schouwburgdirecteuren, is inmiddels zo lang dat die verouderd is in de tijd dat ik dit schrijf. En daar word ik eigenlijk heel erg bang van. Niet dat ik onthand ben als de magnetron ermee zou ophouden, want dan warm ik de melk voor de koffie gewoon weer in een pannetje. Maar wel als ik denk aan al die kwetsbare infrastructuren die nodig zijn om ons met ons allen online en toegankelijk te houden. Aan die enorme computers die ervoor zorgen dat de winkels gevuld zijn met onze boodschappen. En aan die superslimme jongens en meisjes die met een mooi product mijn spaargeld tot een derivaatje hebben versleuteld en geen idee meer hebben waar de sleutel ligt, hoe het slot werkt en zelfs niet weten wat er in het gunstigste geval tevoorschijn komt. Nu ben ik niet zo’n bang type. Ik heb van thuis voldoende vertrouwen meegekregen en ik heb mijn angst voor honden en spinnen doeltreffend overwonnen. Eigenlijk ben ik meer bang dat we niet bang genoeg zijn voor de kwetsbaarheid van de technische God die we geschapen hebben. Op wereldniveau hangt nu alles, maar dan ook alles aan elkaar. Iedere muntschommeling, vliegbeweging of handelsverandering radert aan iets anders. Zolang dat de goede kant op beweegt is dat fijn. Maar soms zie ik voor mijn geestesoog een akelig mannetje dat met een grote schaar een enorme kabel doorknipt, waardoor onze werkelijkheid in een klap plat ligt. ‘In mijn tijd’ gaf je je als onhandige puber een houding met een sigaret, nu vult de mobiel de ontluikende stoerheid op. Het onmisbare handcomputertje is echter vele male verslavender dan die stinkstok. Kijk maar om je heen: die pubertijd gaat helemaal niet meer over, want de twintiger, dertiger, veertiger, vijftiger, zestiger en zelfs zeventiger lardeert nog ieder persoonlijk contact met steelse blikken op het schermpje. Gebed: “O, wonder der Techniek, O, God 5.0 of 6.0, wat aanbid ik U. Blijft U ons voor altijd genadig, zodat wij tot het eind der tijden gevrijwaard zijn van uw uitval. Zo bid ik u. Drie maal daags.”
Gratis
lees meer

Verzoening (volledige uitgave, 23 artikelen)

INHOUD THEMA ‘VERZOENING’ (december 2013) Verzoening is aanvaarden van de imperfectie, Farida Farhadpour Verzoening, Saskia Teppema Verzoening met jezelf, Adriaan Hoogendijk Regels kun je omzeilen, principes niet, Jaap Peters Verzoening, Marc Schabracq Tonio, Tygo en Abbi, Jakob van Wielink & Leo Wilhelm IK-ANDER Vergeving begeleiden, Willem Glaudemans Hoe de mensen gek worden, Sijtze de Roos ACT: tussen ‘van nature’ en ‘aangeleerd’, Frank van der Mijn Transactionele analyse bij overlegscheiding, Willemijn van Strien Dilemma Red jij dit gezin? Francine ten Hoedt & Philine Spruijt Kunst-zinnig Verzoening in kunst en coaching, Mirjam Dirkx Wraak, Roos Vonk ORGANISATIE De wijsheid van de minderheid, Jitske Kramer Kiezen voor het leven, Bernardus Peeters Week van een manager, Maurice Dunk Vergeef ons onze schulden... Fronnie Biesma MAATSCHAPPIJ Jezelf kennen is je plaats kennen, Coen Simon Verdieping voor oplossing, Maya Larooy Joseph Campbell, Jikke de Ruiter In wat voor samenleving leven wij? Jikke de Ruiter VOORWOORD Als je je kruis niet draagt Voor mijn oma (1906-1992) heb ik grote bewondering. Ze was een hartelijke, intellectuele en gelovige vrouw en haar tijd ver vooruit. Ze verloor jong haar moeder en groeide op bij een stiefmoeder, wat lang niet altijd gemakkelijk was. Op 25-jarige leeftijd trouwde ze met mijn opa en samen kregen ze dertien kinderen. Dit paste niet bij haar persoonlijke aard, maar wel bij haar katholieke geloof. Zij hield van literatuur en filosofie, beoefende transcendente meditatie en werkte fulltime als onderwijzeres aan de basisschool. Hoogst uitzonderlijk voor een gehuwde vrouw in die tijd. In haar leven heeft oma heel wat voor haar kiezen gekregen. Na de oorlog speelden drie zoontjes vlak bij huis op een veldje waar nog bommen uit de oorlog lagen. Een bom ontplofte en in totaal werden zeven vriendjes in de leeftijd van acht tot twaalf jaar, waaronder twee van haar kinderen, op brute wijze uit de straat weggerukt. De derde zoon verloor een been ten gevolge van dit ongeluk. Het jongste broertje, dat niet mee mocht spelen omdat hij te klein was, zag alles voor zijn ogen gebeuren. Hij hield er een trauma aan over en maakte op latere leeftijd een einde aan zijn leven. Alsof dit nog niet genoeg was, stierf een zoon aan roodvonk, een ander aan een beschadiging van de slokdarm en een dochtertje in het kraambed. Haar jongste kind, dat ze baarde op 50-jarige leeftijd had het syndroom van Down, hetgeen ze beschouwde als een straf van God. Overbodig om te zeggen: haar leven kenmerkte zich door verlies. Toch was zij geen verdrietige, verbitterde vrouw. Integendeel: zij was dankbaar, liefdevol en verdraagzaam. Haar zou ik willen vragen hoe zij zich verzoend heeft met haar lot: Bij het lezen van de artikelen in dit nummer wordt duidelijk dat je je kunt verzoenen met jezelf, met datgene wat je gedaan hebt, door te accepteren wie je bent. Je kunt je ook verzoenen met wat je overkomt, je lot. Tot slot kunnen mensen zich verzoenen, op grote of kleine schaal, na een conflict. Verzoening is niet altijd zo lieflijk als het lijkt. Het is vaak bitter, betekent altijd conflict en soms buigen voor de macht. Er is een onderscheid tussen vergeving en verzoening: vergeving is een innerlijk proces, waarin je de dader of jezelf vergeeft – verzoening is herstel van de relatie, dat is weer een stap verder en niet altijd mogelijk.Farida Faradpour geeft in haar artikel aan dat verzoening gaat over het aanvaarden van de imperfectie van de (mede)mens en het leven. Dom Bernardus schetst dat vergeven betekent kiezen voor het leven. Hij trekt deze wijsheid door naar de werkvloer en legt uit hoe je als leidinggevende kan bijdragen aan een betere werksfeer. Willem Glaudemans en Adriaan Hoogendijk geven praktische handvatten hoe je als coach het proces van vergeven of verzoenen kunt begeleiden. Aan mijn oma heb ik de vraag hoe zij haar leed heeft kunnen dragen, nooit gesteld. Mijn moeder weet gelukkig haar antwoord. “Het is heel eenvoudig”, zei ze “als je je kruis niet draagt, moet je het slepen.” Janet Rienties Hoofdredacteur Tijdschrift voor Coaching hoofdredacteur@tvc.nl

€ 6,95

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en blijf op de hoogte!

Op weg naar ruimte en vrijheid

Crisis als aanleiding om inzicht te vergroten in (je) identiteitswerk

Datum:
Locatie:

Download gratis deze white paper