Misschien ken je het wel: coachtrajecten die stroef verlopen. Gesprekken die uitwaaieren, doelen die onderweg vervagen of coachees waarbij je ongemerkt te veel meegaat in het verhaal. Achteraf denk je: we hebben veel besproken, maar wat heeft dit gesprek nu eigenlijk opgeleverd? Onder dit soort veel voorkomende situaties ligt vaak hetzelfde vraagstuk: contracteren. Toch krijgt dit onderwerp binnen ons vak relatief weinig aandacht. Hoe komt dat? En wat gebeurt er als we contracteren zien als een doorlopend onderdeel van ontwikkelgericht coachen?