Het is maandagochtend. De bestuurder van een scholengroep met zowel regulier als speciaal onderwijs zit achter haar bureau. De telefoon gaat onafgebroken: ouders vinden geen plek voor hun kinderen, een schoolleider meldt een tekort aan leraren, een samenwerkingsverband loopt vast in afspraken. De bestuurder voelt de druk van alle kanten: ouders willen meer hulp, leraren vragen minder werkdruk, samenwerkingspartners hopen op soepeler regels en extra geld. Terwijl ze de telefoon weer opneemt, weet ze: er is geen simpele knop waaraan ze kan draaien. De problemen zitten dieper, in het systeem zelf. De opgave is complex: niet in één school of één kind, maar in de kluwen van samenwerkingen, belangen en verantwoordelijkheden.