Elke dag worden scholen geconfronteerd met lastige vragen waarin verschillende belangen botsen. Hoe verlaag je de druk op leerlingen om hun mentale gezondheid te beschermen, terwijl de school hecht aan hoge slagingspercentages? Hoe geef je professionals ruimte voor autonomie, terwijl er ook gezamenlijke regels nodig zijn? Het zijn paradoxen, waarin twee kanten op gespannen voet staan met elkaar. Ze lijken niet samen te gaan. In onze westerse cultuur vinden we het moeilijk om met zulke tegenstellingen om te gaan. Hoe schoolleiders met paradoxen omgaan maakt veel uit, er zijn namelijk effectieve en ineffectieve manieren. Dit artikel is een vervolg op een eerder artikel in DNM over de tijdlijnmethode (Derksen & Stevens, 2025). Beide artikelen zijn gebaseerd op een onderzoek naar de schoolontwikkeling binnen De Twijn, een school voor speciaal onderwijs. Waar het vorige artikel vooral over de onderzoeksmethode ging, gaat dit artikel over de onderzoeksresultaten, specifiek over het omgaan met paradoxen. We verkennen vanuit het onderzoek bij De Twijn welke paradoxen in de school spelen en hoe je ermee om kunt gaan.
