De auteur werkt al een aantal jaren op de afdeling Kortdurende Klinische Psychotherapie Transactionele Analyse (KKP-TA) met cliënten die herhaaldelijk vastlopen op verschillende domeinen. Niet omdat ze niet willen veranderen, maar omdat iets ouds hen tegenhoudt, iets wat dieper zit dan woorden kunnen bereiken. Wat haar blijft fascineren is hoe dat vastlopen in het dagelijks leven zo direct zichtbaar wordt in de beeldende therapieruimte. In de praktijk komt naar voren dat scripts zich snel in het beeldend proces en product kenbaar maken: in de greep, het tempo, het ruimtegebruik en de materiaalkeuze, of juist het vermijden van materiaal. Dit artikel verkent hoe scriptvorming in het lichaam begint, hoe impasses zichtbaar worden en waarom beeldende therapie en de Art Therapy Assessment (ArtTA) (Pénzes, 2024) een ingang bieden tot deze impliciete processen. Het is precies die wisselwerking tussen transactionele analyse (TA), beeldende therapie en ArTA die haar heeft bewogen dit artikel te schrijven.
