Tien jaar. Het lijkt een oogwenk. Tien jaar geleden – 8 juli 2016 – verdedigde ik mijn proefschrift over duurzame inzetbaarheid bij praktisch geschoolden. Binnenkort, in 2026, verdedigt ‘mijn promovenda’ Angela Messioui hopelijk dat van haar. Als ik deze column schrijf buigt de leescommissie zich over haar prachtige manuscript. Twee proefschriften die een decennium aan onderzoek naar duurzame inzetbaarheid overspannen en met elkaar verbonden zijn door dezelfde vraag: waaróm doen mensen niet wat we – beleidsmatig, organisatorisch of loopbaankundig – zo logisch vinden? Stoppen met fysiek zwaar werk als je lijf het niet meer trekt. Iets leren als je ergens de kennis voor mist. Een loopbaanstap zetten als je niet meer op je plek zit ... waar zit toch die belemmering?