logo-professioneel-begeleidenlogo-professioneel-begeleiden
Filters
  • Alle artikelen

    1|...|115|116|117|...|517

    Opdrachtgevers aan het woord

    Hans Crum is plaatsvervangend rector aan het Gemeentelijk Gymnasium in Hilversum. Hij is verantwoordelijk voor het onderwijs en de begeleiding. Bij zijn aantreden tien jaar geleden heeft hij de begeleiding gereorganiseerd en het onderwijscurriculum in mondiaal perspectief vormgegeven. De vernieuwing binnen de bèta-vakken, Chinees en leiderschap zijn belangrijke onderwerpen. Coaching is voor hem een belangrijk instrument om de ambities te realiseren. Denkt u wel eens aan coaching voor uw organisatie als geheel of aan teamcoaching? “Jazeker! Coaching is het mooiste instrument dat je in je gereedschapskist hebt als schoolleider. Het is ook het instrument waar ik voorzichtig en zuinig mee omspring. Coaching raakt direct aan de kracht en de glans van mensen in de organisatie. Daarom is het ook zo mooi. Ik geloof alleen in kleinschalige coaching, omdat coaching gaat om het toevoegen van waarde aan mensen en teams. Dat gebeurt als je muren afbreekt die het zicht op de waarde van jezelf en de anderen belemmeren. Dat bereik je niet in grote groepen.” Wanneer schakelt uw organisatie externe coaches in en op welke manier? “Externe coaches schakel ik in voor mensen die al langer in mijn school werken. Die hun vaste patronen en rituelen hebben. Zij durven zich niet zomaar bloot te geven, omdat ze bang zijn voor wat de verandering zal brengen, maar ook omdat ze niet gemakkelijk naar hun eigen patronen en rituelen kunnen kijken met een collega.” Hoe heeft u de ‘inkoop van coaching’ geregeld? “Ik heb als manager een aantal coaches in mijn netwerk. Ik zal alleen werken met coaches die ik ken. Sommigen ken ik omdat ik met hen zelf in een ‘coachingscontext’ heb gewerkt. Van anderen is mij bekend wie ze zijn en hoe ze werken.” Zijn er in uw organisatie ook interne coaches en hoe loopt dat? Wat zijn de criteria om een interne coach in te schakelen? “Interne coaches werken goed voor nieuwe medewerkers. Ze zijn vraagbaak en gids. De effectiviteit van interne coaches op persoonlijke ontwikkeling is volgens mij beperkt.” Voor welke thema’s zet u juist externe coaching in? “De grote thema’s zijn: communicatie, met collega’s, leerlingen en ouders, professioneel zelfvertrouwen en toekomstperspectief.” Wat vindt u van de uitspraak “Externe coaches doen wat de leidinggevende eigenlijk zou moeten doen”? “Dat is een onzinnige uitspraak. Een leidinggevende is er om ‘het probleem’ in kaart te brengen en de weg te wijzen. Alles wat er na dat gesprek gebeurt, is coaching. Daar moet je vanaf blijven. Mensen moeten te allen tijde het gevoel hebben dat ze hun ontwikkeling zelf in de hand hebben. Als leidinggevende wil ik inspireren, voorgaan en faciliteren. Dat is al een enorme opdracht.” Wat verstaat u onder e-coaching en in hoeverre maakt u hier gebruik van? “E-coaching is een vorm van elektronisch contact. Dat werkt ofwel als een pleister – je voelt je gehoord – ofwel als een doorlopend levenslijntje met iemand bij wie je terecht kunt. Verder geloof ik er niet in, althans niet zoals ik coaching inzet. Modieuze onzin, bedacht om te bezuinigen.” Hoe meet u de effectiviteit van de coaching? “Hoe meet je de effectiviteit van een timmerman? Als de deur weer zonder knarsen opengaat, heeft hij zijn werk goed gedaan. Als de deur op slot zit of eruit valt, heeft hij zijn werk niet goed gedaan. Kijk hoe iemand loopt, praat en reageert op moeilijke onderwerpen na de coaching. Als ik me als leidinggevende prettiger voel in het contact met de docent, voelt de docent zich ongetwijfeld ook prettiger. Hetzelfde geldt voor teamcoaching. Als teams opener en beter gaan draaien, is het werk goed gedaan. Als ik omzichtig mijn opdrachten moet blijven verstrekken, om maar niet op tenen te gaan staan, is er nog niet veel geleerd.” Wat vindt u een acceptabel tarief voor een externe coach? “Het tarief is secundair aan transparantie, inzichtelijkheid en flexibiliteit. Een coach die in overzichtelijke stappen werkt met een helder omschreven prijsstelling is een prettige zakenpartner. Het is belangrijk dat ik als werkgever keuzemomenten heb. Ik vind het belangrijk om te weten wat ik faciliteer. Ik stuur altijd aan op een offerte met een stappenplan. Per fase stel ik vast of de coaching aan de wensen/ doelen van onze organisatie en de werknemer heeft voldaan. Dat zijn momenten waarop ik besluit of ik doorga met deze opdracht of dat ik stop, het zijn ook de momenten waarop ik zo nodig de condities aanpas.”
    Gratis
    lees meer

    Executive teamcoaching: alle zintuigen open!

    Ik zit in een bijeenkomst met een directieteam uit de top van de publieke sector. We zijn met z’n achten en zitten in een zaaltje in een tot vergadercentrum omgebouwd landhuis. De spanning is om te snijden. Twee van de teamleden krijgen een hoog oplopende woordenwisseling. Ze begrijpen elkaar niet, luisteren niet naar elkaar en zijn zeer emotioneel over een recente aanvaring. Hun stemmen worden luider en de boosheid spat uit hun ogen. Ik ben de enige begeleider en denk: wat nu? Ik krijg het heet en kan even niets zinnigs meer bedenken. Ik heb te maken met zeer dominante persoonlijkheden, die het gevecht aangaan omdat ze weten dat ik erbij zit. Ik moet iets doen, maar wat!
    1,95
    lees meer

    Renaissance van de andragologie

    Andragologie is de wetenschap van de andragogie, die opvallende overeenkomsten heeft met coaching. In de jaren tachtig is andragologie als studie verdwenen. Momenteel wordt het belang van deze wetenschap weer erkend. Coaching kan, in zijn professionalisering, veel aan die kennis hebben. Henk Wesseling, bestuursvoorzitter van de alumnikring andragologie aan de Universiteit van Amsterdam, licht zijn visie toe.
    1,95
    lees meer

    Meeting Point

    ”De ontmoeting gaf me een klote en een goed gevoel. Aangezien ik vanuit mijn innerlijke drive en karakter altijd enorm gefocust ben op oplossingen, voelde ik me heel erg machteloos en dat gevoel heeft me niet snel weer losgelaten. Ik wist niet goed wat ik Reza moest vragen en had geen echte duidelijke coachingsvraag. Reza heeft me echter met mijn vraag heel goed geholpen, door een gedegen en gestructureerde aanpak van het probleem en logisch redeneren. Ik was onder de indruk. Maar het meest was ik onder de indruk van de manier waarop hij lijkt om te gaan met zijn situatie en de spiegel die hij je daarmee voorhoudt.”
    1,95
    lees meer

    De kleurencoach

    Waarom we nu het moeilijkste team waren weet ik nog steeds niet. Twee jaar later bleek wel dat er een fout was gemaakt bij het berekenen van de formatie, dus misschien hadden we meer stress. Een teamlid was er ook achter gekomen dat we volgens de CAO recht hadden op een koffiepauze – dat was natuurlijk niet handig van haar. Ook stuurde ze zo nu en dan een pissig mailtje, normaal kun je mailen wat je wilt, want niemand leest het, maar die pissige mailtjes van haar vraten aan het humeur van de manager. Dus we mochten naar teambuilding, een hele dag inclusief lunch in een restaurant in de duinen. Een hele dag betaald zitten en praten, wat een luxe! We moesten wel eerst wat huiswerk doen: dertig vragen op de computer met van die schuifantwoorden, links helemaal niet, rechts helemaal wel. Het waren heel lastige vragen, want je weet niet wat je moet antwoorden. Ik zette de meeste schuifjes netjes in het midden, maar soms had ik zin om er eentje helemaal aan de zijkant te zetten. Ik had een hekel aan iemand en bij veel vragen dacht ik aan haar en dan zette ik het schuifje helemaal aan de zijkant. Wist ik veel. Dat was dus niet zo handig – ik had beter alle schuifjes in het midden kunnen zetten – want de antwoorden gingen naar een computer en zo hebben ze berekend wie ik ben: ik ben paars en ik heb een enorme aversie tegen rood. Op de buildingsdag kregen we allemaal een papier waarop stond wie we waren. Ik bleek alleen van kleine groepen te houden en had moeite met verandering. “Sorry,” zei ik tegen de coach, “ik denk niet dat het helemaal klopt, want ik snak naar verandering” (koffiepauze, meer formatie, ik voel me net die kikker die langzaam wordt verhit). Maar zoiets kun je niet zeggen tijdens teambuilding: zij vertellen aan jou wie je bent, niet andersom. Nu ja, we hoorden van iedereen hoe die was. Mijn chaotische collega bleek blauw te zijn. Dat betekent dat ze goed kan ordenen, we hebben het alleen nooit gemerkt. Een paar dames waren groen, schijnt niet zo goed te zijn, want dan ben je te vriendelijk voor elkaar. Ze moesten ook allebei huilen toen ze het hoorden. Ik heb er trouwens zelf enorm veel aan gehad: mijn manager begint nu ieder functioneringsgesprek heel voorzichtig, ze denkt dat ik erg kwetsbaar ben. En we gaan ieder jaar een keer met het team uit eten. Het voelt heel positief dat we door de teambuilding nu zoiets organiseren. We gaan binnenkort op herhaling om te kijken of de afspraken zijn nagekomen. Het etentje is gelukt, de rest niet, maar bij ons is het heel handig als je positief blijft denken.
    Gratis
    lees meer

    De fenomenologen

    Mijn vader was psychotherapeut en als hoogleraar verbonden aan de Universiteit van Utrecht. Ik heb zijn boekenkast geërfd, met daarin werk van veel beroemde en beruchte psychologische en filosofische denkers. Als ik de omslagen bekijk, vraag ik me af wat wij coaches kunnen leren van deze grote denkers. Voor deze artikelenreeks pak ik elke keer een ander boek uit de kast, om antwoord te vinden op deze onderzoeksvraag. Ik nodig je graag uit om deel te nemen aan deze speurtocht, in dialoog met onze traditie.
    1,95
    lees meer

    De hbo-docent en zijn identiteit

    How teachers construct their identity in higher professional education: A grounded theory study based on dialogical self theory and pattern language. Promotie Rudy Vandamme. Tilburg University, 24 juni 2014
    1,95
    lees meer

    Maakbaarheid (volledige uitgave, 22 artikelen)

    INHOUD THEMA ´MAAKBAARHEID´ (juni 2014)  Het verduren van het gebrek aan maakbaarheid, Klaas-Jan Pos, Jakob van Wielink & Leo Wilhelm Van smet naar ster! Greet Vonk Filosoof Maarten Doorman over Jean-Jacques Rousseau en coaching, Sijtze de Roos & Saskia Teppema Maakbaarheid in kunst en coaching, Mirjam Dirkx  Maakbaar of beïnvloedbaar? Cobi Brouwer Een wereld vol wonderen, Petra de Bruijn IK-ANDER De wereld, dat ben ik, Saskia Teppema Schrijvend het verleden herzien, Veronica Waleson  Maakbaarheid, Marc Schabracq & Roos Schabracq Coachen op veerkracht, Riet Fiddelaers-Jaspers De onomkeerbare breuk in de levenslijn, Annette Mul En nu... Waar ga jij voor? ORGANISATIE Coachen naar excellent docentschap, Monique Fortuin-van Beek  Nieuwe generaties in vergrijzende organisaties, Aart Bontekoning Opdrachtgevers aan het woord, Esther Ras Het perspectief van de opdrachtgever, Fer van den Boomen Verdraaide organisaties: Terug naar de bedoeling, Sijtze de Roos The business of business is behavior, Francine ten Hoedt & Philine Spruit MAATSCHAPPIJ In gesprek met Mathieu Weggeman, Jikke de Ruiter Gelukkig is het leven niet volmaakt, Ludo de Jongh De scheppende kracht van de reünie, Adriaan Hoogendijk Coaching de oorlog verklaard! Els Ackerman Jung over het belang van dromen, Jikke de Ruiter Wat is maakbaar? Meer dan vijftien jaar geleden hebben Maarten en ik een oud huis gekocht. Een heus Fort, gelegen aan de bosrand van een klein dorpje, met bijna drie hectare grond. De dichtstbijzijnde buren wonen anderhalve kilometer verderop. Het huis ligt zo afgelegen dat er zelfs geen nutsvoorzieningen aanwezig zijn. Er is geen elektriciteit, geen waterleiding, geen gas. De koning te rijk was ik. Hier kon ik mijn droom gaan realiseren, een romantisch onderkomen, een tuin zo groot als een park, een ideale plek om kinderen op te laten groeien. Het leek volmaakt. Het moest alleen nog ‘gemaakt’ worden. Wellicht onder invloed van de huidige tijdsgeest, die Maarten Doorman beschrijft als de romantische orde en de hierbij horende zoektocht naar authenticiteit, leefde ik vanuit een voortdurende onzekerheid met vragen als: Wie ben ik echt? Wat wil ik? Met daarbij de onderliggende veronderstelling: als je weet wat je wilt, kun je je eigen richting bepalen. Als je maar hard genoeg werkt aan jezelf, je huis en je toekomst, wordt het alleen maar beter en mooier. Ons Fort blijkt een goede levensles voor deze ‘maakbaarheid’. Er wordt gebouwd en gebouwd, maar er lijkt geen einde aan te komen. Tegenslagen en onvoorspelbaarheden stelden mijn oorspronkelijk enthousiasme danig op de proef. Frustratie, teleurstelling en verdriet overschaduwden mijn droom, hetgeen onze relatie behoorlijk onder druk zette. Mijn ervaring is dat het bouwwerk van het leven niet maakbaar is. Er is een onderliggende werkelijkheid met een grote invloed die altijd in beweging en niet zo grijpbaar is, aldus Cobi Brouwer. In de loop der jaren heb ik geleerd dat juist mijn streven naar het paradijs ervoor zorgde dat ik me regelmatig ongelukkig voelde, door de verwachtingen en dromen die niet uitkwamen. De paradox lijkt te zijn, aldus Ludo de Jongh, dat hoe minder we gericht zijn op een bepaald resultaat, des te gelukkiger we zijn met de dingen die in ons leven komen. Mijn ervaring is ook dat je wél een keuze en verantwoordelijkheid hebt voor je eigen geluk. Hierover schrijft Saskia Teppema in haar artikel. Onvoorspelbaarheid en imperfectie maken het leven inspirerend. Juist hierdoor heb ik mezelf en mijn ‘ego’ leren kennen en kunnen loslaten. Geluk is voor mij niet langer het gedroomde paradijs. Nu geniet ik, zittend onder het afdakje, met de mensen die me dierbaar zijn van de bloemen die hangen aan de bouwsteiger.

    5,95
    lees meer

    Jung over het belang van dromen

    Mijn vader was psychotherapeut en als hoogleraar verbonden aan de Universiteit van Utrecht. Ik heb zijn boekenkast geërfd, met daarin werk van veel beroemde en beruchte psychologische en filosofische denkers. Als ik de omslagen bekijk, vraag ik me af wat wij coaches kunnen leren van deze grote denkers. Voor deze artikelenreeks pak ik elke keer een ander boek uit de kast, om antwoord te vinden op deze onderzoeksvraag. Ik nodig je graag uit om deel te nemen aan deze speurtocht, in dialoog met onze traditie.
    1,95
    lees meer

    Boekbesprekingen: 'De scheppende kracht van de reünie'& 'Coaching de oorlog verklaard'

    De scheppende kracht van de reünie Zelfreflectie als antwoord op de mondiale crisis Peter van de Ven. Boekscout.nl, 2013. ISBN 978 94 022 0269 4 De titel van het boek ‘De scheppende kracht van de reünie’ komt bij mij niet zo binnen, maar de ondertitel ‘Zelfreflectie als antwoord op de mondiale crisis’ des te meer. De mondiale crisis, daar worden we allemaal door beïnvloed, het doet ons iets als we dat echt toelaten en het roept ons op tot bezinning. Reünie De eerste tachtig pagina’s gaan inderdaad over een reünie van psychologen. Maar het is een boeiend en vlot geschreven verhaal dat laat zien hoe mensen door het leven zelf worden wakker geschud, in contact komen met hun gevoel, tot zelfreflectie en nieuwe perspectieven komen: “Ik voel tintelingen, van kruin tot onder in mijn rug. Er ontstaat iets moois en ik voel me zwanger van alle mogelijkheden. Het leven is mooi als je een overstijgend doel tegemoet gaat.” De lezer komt prachtige passages tegen: “Wij verwijten elkaar van alles en weigeren het mooie in onszelf en de ander te zien. [...] Durven we naar onszelf te kijken, durven we onze kwetsbaarheid te tonen voor een mondiaal resultaat? Putten uit onze eigen bron [...] zodat we in Zuid-Afrika iets van onszelf kunnen geven. Het vergt moed, de keuze ligt bij ons. [...] De stilte is alom aanwezig, maar er lijkt iets wonderbaarlijks gebeurd te zijn. Een geladen atmosfeer heeft een transitie ondergaan. Er heerst een sfeer van zelfbewustzijn, verwondering en zelfreflectie.” Zelfreflectie Na de ontroerende passages uit het eerste deel, gaan we naar het hoofdgerecht van het boek, over het zelfreflectieconcept. “Word je eigen goeroe,” schrijft Peter van de Ven, “want de werkelijke antwoorden bevinden zich uiteindelijk in jezelf. [...] Het gaat niet over wie ben ik, omdat dit voor mij de ervaring geeft van een bevroren ik. Het gaat over wie kan of wie wil ik zijn? Juist in dit wordings- en ontwikkelingsproces ligt de potentie opgesloten van het zijn.” Van de Ven hanteert het verrukkelijk rigoureuze standpunt, dat alles wat je om je heen ziet, je zelf bent. Alle oordelen die je velt over anderen, zijn vooral van toepassing op jezelf. Ik deel dit standpunt, hoewel het in de praktijk soms bijna niet te verteren valt. Maar het leven wordt er toch leuker van. Het maakt je onmiddellijk verantwoordelijk voor alles wat je in je leven kiest en hebt gekozen. Reflectieconcept Het voorgestelde reflectieconcept ‘9, 6, 3, 1’ is een verzameling criteria, waardoor je tot zelfreflectie wordt opgeroepen. Het gaat om ‘9 krachten’: paradigma, intentie, potentieel, zelfbeeld, omgeving, gedrag, onbewustzijn, anderen en keuzes. Het heeft te maken met creëren, bewegen en veranderen. Vervolgens hanteert van de Ven ‘6 levensgebieden’: spiritueel: “Wacht niet tot de wereld je ontdekt, maar ga de wereld ontdekken”, sociaal: “De sleutel tot de ander ben je zelf”, materieel: “Wanneer het ego sterft ontwaakt het ware zelf”, fysiek: “Een heldere geest komt tot recht in een vitaal lichaam”, emotie: “Ben niet bang voor schaduwen, het betekent gewoon dat er ergens licht dichtbij is”, werk: “Hoe minder ik iets als werk zie, hoe meer ik voor elkaar krijg”. Vervolgens worden ‘3 zijn-staten’ onderscheiden: ‘wel-zijn’, ‘gezond-zijn’ en ‘succesvol-zijn’. Ten slotte gaat het bij de ‘1’ om één zuiver bewustzijn, met oneindige mogelijkheden. Het reflectieconcept van Peter van de Ven is de moeite waard voor coaches, die steeds dieper en breder willen kijken, ontdekken en vragen stellen. Bij het verzamelen van de hoeveelheid levenskunstige wijsheden heeft hij geput uit vele spirituele en filosofische stromingen, maar ook uit veel anekdotes, uit het leven gegrepen. De coach die zich daardoor laat inspireren, zal in dit boek zeker veel van zijn gading vinden. Persoonlijk houd ik meer van het eerste deel van het boek, omdat de ontdekkings- en transformatieprocessen van de reünisten mij ontroerde. Verschillende redenen dus, om dit boek mee te nemen naar de eerste de beste vakantiebestemming. ■  Adriaan Hoogendijk, coach en opleider www.hoogendijkcoaching.nl Coaching de oorlog verklaard! Een driedimensionale benadering van denken en handelen bij begeleiding en verandering Bert Coenen. 2010 Uitgevers, 2014. ISBN 978 94 909 5116 0 Auteur Dr. Bert Coenen trekt ten strijde tegen de devaluatie van het begrip ‘coaching’. Hij gaat ervan uit dat coaching ooit een heldere methode was en nu verworden is tot een verzameling uiteenlopende woorden, visies, doelstellingen en werkwijzen met alle onduidelijkheden, tegenstrijdigheden, dilemma’s en ambivalenties van dien. Een oorlogsverklaring dus aan de kritiekloze omarming van het marktdenken in begeleiding en de beperkingen van een overwegend methodische benadering van begeleiding. ‘Coaching de oorlog verklaard’ is een manifest, tenminste zo noemt de auteur het zelf. Volgens de Dikke van Dale is een manifest een “openbare bekendmaking van een partij, een politiek persoon enzovoort, tot verklaring of verdediging van haar of zijn handelingen en opvattingen.” De inhoudsopgave doet ook duidelijk aan als een oorlogsverklaring: de verschillende gedeelten van het boek heten ‘Ten oorlog’, ‘Stelling nemen’, ‘Standhouden’, ‘Doorstoten’, ‘Aan het front’ en ‘Debriefing’.  Beunhazen Coenen verklaart de oorlog aan de hype ‘alles is coaching’. Letterlijk: “Mijn stelling is dat begeleidingspraktijken zoals coaching en supervisie hun (verloren) integriteit enkel terug kunnen krijgen als zij erin slagen om hun eigen ontoereikendheid te onderzoeken. Dit vraagt om een overgang van een methodisch regime naar een ethisch arrangement ofwel een overgang naar een praktijkwetenschap: begeleidingskunde.” Begeleidingskunde ziet hij als een praktijkwetenschap voor ingewikkelde begeleidingsvraagstukken waarbij behalve methodische ook contextuele en relationele aspecten een rol spelen. Als coaches ziet hij in feite alleen de leden van organisaties als NOBCO, NOLOC en LVSC, dat wil zeggen de professionals die zich laten toetsen op vakkennis en ontwikkeling. Naast de 7000 coaches die bij deze verenigingen geregistreerd staan ziet hij onder de 43.000 beroepsbeoefenaren die zich als coach aanbieden voornamelijk “beunhazen” die zich in de markt presenteren als vitaliteitscoach, personal coach, loopbaancoach, intervisiecoach, socratisch coach, dialoogcoach, organisatiecoach, teamcoach, luistercoach, executive coach, e-coach, straatcoach, scheidingscoach, wandelcoach, danscoach, provocatief coach, transformatiecoach, terugkeercoach en anarchistisch coach. Om zich in te dekken voor de term ‘beunhazen’ schrijft hij wel: “Let wel dat ik met deze term geen uitspraak doe over de kwaliteit van de begeleiding van deze ´beunhazen´. Het onderscheid is hier wel of niet lid van een beroepsvereniging.” Visie Supervisoren en coaches leveren in de ogen van Coenen “handel zonder ideeën”, zij denken mee met de bestaande orde en al decennialang bestendigen zij de bestaande futloosheid van een wereld die gedomineerd wordt door managers en bestuurders. Hij geeft aan dat hij de voorbije jaren gewerkt heeft aan een andere visie op begeleiding, die de bestaande begeleidingspraktijken van supervisie, intervisie en coaching als vertrekpunt neemt (methodische dimensie) maar die nadrukkelijker gebruik maakt van de omstandigheden waarin de begeleiding plaatsvindt (contextuele dimensie) en die “anders dan in supervisie of coaching oog heeft voor de vluchtigheid van het dagelijkse leven, voor de almaar toenemende zichtbaarheid, de tegenstellingen en de principiële onafheid van relaties (relationele dimensie).” Diagonaal Coenen presenteert dan een driedimensionaal model, met wat hij noemt een diagonale beweging. Ik citeer: “Uitgangspunten hierbij zijn dat de mens een conflictueus wezen is, dat intersubjectieve aannemelijkheid in de meeste gevallen het hoogst haalbare is, dat in processen samenwerking én concurrentie een rol spelen, dat werkzame relaties zich kenmerken door wisselende wederkerigheid. Alleen op de diagonaal kan iets zowel vorm aannemen als vorm geven aan, dat noem ik plastisch. Vorm bepaalt voor een groot gedeelte wat inhoud is. (…) Het gaat in een plastische methodiek niet zozeer om verticaliteit van vorm geven aan of horizontaliteit van vorm aannemen, maar om de diagonaal, om het organiseren van het schuine vlak. De diagonaal staat voor een denken vanuit het telkens andere, het is tijdelijk, voorlopig en fragiel. Het is altijd voorstelbaar om te schuiven (metonymie). Begeleiding is in de diagonale zienswijze een voortdurend schuiven, verschuiven, opschuiven, afschuiven, inschuiven, toeschuiven, doorschuiven en aanschuiven (helling). De hellingbaan kan door de zwaartekracht voor stolling of vertraging zorgen; denk aan processen van onder- en bovenschikking zoals de doelstellingen en de structuur van de organisatie, de conventies, de mores, de regels van de sector en de stand van de economie. Het schuine vlak kan ook zorgen voor beweging middels nevenschikkende methoden en technieken zoals dialoog, narratief, co-ontwerp, cocreatie, coproductie en co-existentie. Het gaat in het diagonale perspectief om deze metonymische (schuivende, omkeerbare) spanning.” Methodiek In het hoofdstuk ‘Stelling nemen’ geeft Coenen aan dat supervisie, coaching en counseling qua methodiek past bij min of meer helder te onderscheiden vragen. Supervisie bij leervragen, coaching bij functioneringsvragen en counseling bij lichte sociaal-emotionele problematiek. Hij zegt dat deze vormen van begeleiding idealiter leiden tot passend, in de betekenis van aangepast gedrag. Begeleidingskundigen echter weerstaan de verleiding om de richting uit te zetten, om leiding te geven aan vrijheden die eigen zijn aan begeleiding en die zich voorbij de grenzen van de door de professional gehanteerde methode ontplooien. Coenen geeft de voorkeur aan zijn “palimpseste methodiek”, die hij ziet als “een vrije methode waarbij de af te leggen weg nog in het oerwoud dat het leven en werken van alledag is, moet worden vrijgemaakt. Hierbij kijken we naar door dieren gemaakte paden, naar overblijfselen van eerdere dichtgegroeide wegen, letten we op de omstandigheden en de condities, kijken we of we een omleiding, een omweg, een afbuiging moeten maken. Kortom, behelpen we ons met wat tot onze beschikking staat.” Tot slot Het credo van Coenen lijkt te vinden in de volgende passage: “De begeleidingskundige maakt vrijwel altijd deel uit van de institutie, al is het slechts tijdelijk. Hij heeft als belangrijke taak om een omgeving te creëren waar de verschillende ethische vragen samengebracht worden, een tijdelijke ontmoetingsplaats. Het gaat daarbij om ethische vragen die nooit volledig vervuld of beantwoord kunnen worden. De begeleidingskundige staat voor de uitdaging vorm te geven aan deze onvermijdelijke oneindigheid.” Ondanks een heldere achterflap en hoofdstukindeling moet ik eerlijk zeggen dat ik, nu ik het boek uit heb, niet goed weet wat erin staat. Met veel moeilijke woorden waar hij een eigen betekenis aan geeft en met uitvoerige beschrijvingen van kunstuitingen presenteert de auteur een meerdimensionale benadering van begeleiding waar af en toe moeilijk een touw aan vast te knopen valt. Ligt het aan mij dat ik de draad kwijtraak, of is het gewoon jammer dat een zeer interessante benadering van professionele begeleiding zo chaotisch en ingewikkeld is opgeschreven? In zijn nawoord geeft Coenen aan dat de strijd wat hem betreft voor even gestreden is. Ik hoop het niet. Ik hoop wel dat hij zijn ideeën voor de hervorming van ons vak en zijn enthousiasme samen met een goede tekstschrijver/ wetenschapspublicist zodanig kan vormgeven dat de tekst ook voor niet-wetenschappers (de meeste coaches dus) begrijpelijk en inspirerend wordt. ■ Els Ackerman is loopbaanadviseur en coach. www.elsackerman.nl
    Gratis
    lees meer

    Schrijf je in voor de nieuwsbrief en blijf op de hoogte!

    Dag van de Coach - 2020

    Thema - WERK-DRUK

    Datum: 4 juni 2020
    Locatie: De Reehorst, Ede

    Informatie & aanmelden »