logo-professioneel-begeleidenlogo-professioneel-begeleiden
Filters
  • Alle artikelen

    1|...|121|122|123|...|513

    Teamcoaching: Kiezen voor het leven

    Toen ik in 2008 tijdens een reis in Rwanda terechtkwam, stuitte ik per toeval op een volksrechtbank, waar verschrikkelijke zaken van de burgeroorlog (1994) aan de orde kwamen. Buren die jarenlang in vrede hadden samengeleefd, hadden plots de hand aan elkaar geslagen. Een buurman werd geconfronteerd met zijn voormalige buurvrouw, wiens gezin hij had afgeslacht. Snikkend vroeg de man de vrouw om vergeving. Zijn misdaden leken onvergeeflijk en toch, na een lange dag van praten en van lange stiltes, sprak de vrouw: “Ik vergeef je, maar vergeten doe ik het niet. Ik vergeef je, zodat jij en ik verder kunnen leven.” Tijdens dat proces kwam ik tot de ontdekking dat wij vergeving en verzoening vaak in de mond nemen voor haast onnozele zaken
    1,95
    lees meer

    Redactioneel: Verzoening

    “Ga je in therapie of naar een coach? En waarom?” Als we de kromme van Gaus erop loslaten, dan is het aan de uiteinders van de boog wel helder: links een onmiskenbare hulpvraag voor therapie en rechts een vraag over een sollicitatiegesprek, mooi voor de coach. Maar voor al die gesprekken ter hoogte van de boog lijkt een pasklare keuze niet voorhanden. Er zijn mensen die jaren bij een therapeut ‘lopen’, denkend dat ze ziek zijn en ineens door een coachgesprek in hun kracht komen. Andersom kan ook: een NLP-coach kan over het hoofd zien dat er een stevig sluimerend trauma wacht op aandacht. Als je beroepsbeoefenaars vraagt wat het verschil is, heeft iedereen zijn eigen antwoord. Ik noem veiligheidshalve alleen deze: therapie wordt vergoed door de zorgverzekeraars en coaching niet. Nee, dan de overeenkomsten, waar ik het hier juist over wil hebben: er is sprake van een hulpvraag, de professional moet over een gedegen kennis beschikken, goed kunnen luisteren, iets, liefst veel weten van overdracht en een begeleidingsplan kunnen maken. To start with! Van oudsher mag je je therapeut noemen na een gedegen studie psychologie. Coach ben je als je vindt dat je dat bent. Het is een ‘wild’ beroep; de voedingsbodem en de achtergrond van coaches is uitermate divers. Ze zijn dan ook niet onder een paraplu te vangen. Een coach kan zeggen: “Ik weet niet hoe het komt, maar als het werkt, is het goed.” Wellicht een vloek in de oren van een psycholoog met wetenschap in rug- en broekzak. Bij coaches speelt werk- en levenservaring en de daarop gebaseerde opleidingen een grotere rol dan de wetenschappelijke kennis. Dit betekent niet dat coaches niet professioneel werken. Een coach kan net als een therapeut, voor iemand een wezenlijke verandering bewerkstelligen. Voor beide beroepen geldt dat ze kennis moeten hebben van persoonlijke thema’s en problemen die hun bron vinden in de jeugd. Voor beiden geldt ook dat ze kunnen werken met een ontwikkelingsvraag of met verlangen naar een beter leven. De persoonlijke touch en de liefde voor de mens zijn voor beiden een onmisbare basis. Er is dus op zijn minst een enorme overlap. Alleen, coaches lopen achter. Therapeuten zijn al vanaf 1930 bij beroepsverenigingen aangesloten en onderwerpen zich aan kwaliteitseisen. De coach als zodanig doet pas haar intrede in de jaren tachtig. En sinds een jaar of tien stellen de NOBCO, de NOLOC en erkende opleidingsprogramma’s stevige eisen. De klant kan kiezen voor een gecertificeerde coach. Door verzoening tussen psychotherapie en coaching zouden beide beroepsgroepen veel van elkaar kunnen leren. De coach op bezoek bij de therapeut en vice versa met een grote dosis nieuwsgierigheid om elkaars werkterrein, inzichten en methodieken te verkennen. Door als coach samen te werken met psychotherapeuten en psychiaters, kunnen cliënten en klanten veel beter geholpen worden. Om hen gaat het tenslotte. Saskia Teppema is redactielid van het Tijdschrift voor Coaching en werkt als trainer, executive coach en organisatieadviseur vanuit haar eigen bureau Teppema Executive Coaching. www.saskiateppema.nl
    Gratis
    lees meer

    Proeftuin: ACT, tussen ‘van nature’ en ‘aangeleerd’

    Gedegen online assessments omvatten vaak lange vragenlijsten met stellingen waartussen je nooit goed kan kiezen. Dat het wat makkelijker kan, toont de Analytical Competence Tool (ACT), een meer visuele test die weliswaar vragen oproept, maar ook verrassende resultaten geeft. De ACT is een online tool in twee delen: eerst kies je uit een set van acht afbeeldingen vier beelden waar je voorkeur en vier waar je afkeer bij voelt. De ontwikkelaar ActingPeople noemt dit symchetypische beelden – zowel symbolisch als archetypisch – en stelt dat ze appelleren aan onbewuste drijfveren. Vervolgens selecteer je uit een set van 24 korte competentiebeschrijvingen tien teksten die het meest van toepassing op jezelf zijn. De gecombineerde keuze van beelden en competenties moet een beeld geven van oorspronkelijk en ‘schaduwgedrag’. ActingPeople baseert zich daarbij ondermeer op de psychologische typen van Jung en schrijft dat de uitslag evidence based is. Binnen tien minuten heb ik de test ingevuld: is this all there is? Weerstand heb ik bij de plaatjes: onduidelijk, multi-interpretabel – ‘was er geen betere tekenaar?’ Na de test rolt er een rapportage uit de printer bij Anton van Leeuwen, die een licentie voor ACT heeft en het bijbehorende coachgesprek voert. Mijn weerstand bij de afbeeldingen vindt hij wel komisch en veelzeggend voor de Analyticus die de beelden wil begrijpen, terwijl ze juist onbewust werken. Natuurlijk sputter ik tegen, want ‘het blijven gewoon slechte plaatjes’. Hij legt een soort spelbord op tafel, waar hij de gekozen voorkeuren, afkeuren en competenties op rangschikt. Op basis daarvan voert hij een uitnodigend én confronterend gesprek over mijn natuurlijke en aangeleerde talenten. Zo blijkt de Strateeg in mij beter ontwikkeld dan de Visionair, en begrijp ik in één gesprek waarom mijn talenten juist die Strateeg zo sterk maken. Maar ook gaat mijn Sociale kant soms wat voorbij aan mijn Bezieling en Vernieuwer. En de Analyticus ken ik onderhand zo goed dat ik er – onbewust en onterecht – geen competenties aan blijk te hebben gekoppeld, moe als ik ben van al die bijbehorende denkkrachten. ACT heeft met het spelbord een krachtig visueel beeld neergezet dat veel stof voor een zinvolle dialoog oplevert. Natuurlijk had ik net zo goed andere kaartjes kunnen kiezen en ervaar ik de tool niet als een absoluut gegeven. Maar de pittige vragen die Anton durft te stellen, terwijl hij daarbij voortdurend in verbinding blijft, maken dat ik me uitgedaagd voel en nieuwe inzichten opdoe. Meer informatie over ACT, waaronder voorbeeldrapportages: www.actingpeople.nl Frank van der Mijn is executive coach, loopbaanprofessional, opleider en auteur. www.vdmvd.nl
    Gratis
    lees meer

    Organisatiecoaching: De wijsheid van de minderheid

    Tegen de tijd dat meningsverschillen boven water komen, is zowel tussen individuen als in een groep al vaak een diepe kloof ontstaan. Als coach kun je ervoor kiezen om als scheidsrechter op te treden of om de aanwezige conflictstijlen te analyseren en te kijken of ze passen in de situatie. Of om enkele individuen extra te coachen op gedragsrepertoire en vaardigheden. Dit artikel beschrijft hoe je met een diepdemocratische bril naar de situatie en de groepsdynamiek kunt kijken.
    1,95
    lees meer

    Kunst-zinnig: Verzoening in kunst en coaching

    In ons werk als coach proberen we regelmatig verzoening tot stand te brengen. Tussen onze cliënt en diens baas of collega, of tussen onze cliënt en zijn innerlijke kritische stemmen. Het woord verzoening is voor mij een lieflijk woord, refererend aan het tedere gebaar van de kus. Maar in één adem koppel ik het ook aan de verscheurdheid die eraan voorafgaat. Want verzoenen doen vechtende echtelieden of rivaliserende stammen na moe te zijn van een lange strijd, die meestal juist niet lieflijk is verlopen. Rembrandt van Rijn schilderde ‘Jakob worstelend met de Engel’ (1659/60), waarbij zowel de strijd als de verzoening zichtbaar zijn. Ik vind het boeiend om te zien hoe Rembrandt de Engel neerzet; niet alleen zijn mededogen, ook zijn fysieke vermogen tot strijd is zichtbaar. Na een nacht lang te hebben geworsteld, staakt de Engel uiteindelijk het gevecht en spreekt de zegen uit over Jakob. De oplichtende Engel is nog verstrengeld met Jakob, maar houdt de vermoeide strijder tegelijkertijd liefdevol vast. De vechtersgreep verslapt en het mededogen wordt zichtbaar. Ik zie in dit schilderij de strijd tussen het ‘menselijke’ en het ‘goddelijke’ in onszelf. Zonder de verzoenende blik van de Engel blijven we alleen maar kritisch op onze eigen menselijke maat. Als wij als coaches zowel de kracht als de verzoeningsgezindheid van Rembrandts Engel mee kunnen nemen in ons werk, brengen we veel goeds voor onze cliënten. Zo zorgen we dat cliënten intern niet hoeven af te splitsen. Want als cliënten zich niet kunnen verzoenen met hun baas, hun werkplek of met hun eigen perfectionisme, dan blijven ze in gevecht. Om de pijn van het vechten en van de afwijzing niet meer te hoeven voelen, splitsen mensen een eigenschap van zichzelf af. Gekwetste werknemers wijzen hun baas af, maar ook hun eigen macht om iets aan de relatie te veranderen wordt verboden terrein. Pissige leidinggevenden wijzen de passiviteit van hun werknemers af, maar hun eigen onmacht om leiding te geven aan menselijke processen blijft onbesproken. Dus laten we beelden maken met zijn allen, waarin Rembrandt-Engelen aanwezig zijn. Niet de ‘zoete’ engelen, maar de vechtende, aardse en tot verzoening in staat zijnde Engelen. Want we hebben ze nodig, deze wezens waarmee we mogen vechten, en die ons vervolgens een kus geven op dat wat pijn doet.
    Gratis
    lees meer

    Ik zet in: Transactionele analyse bij overlegscheiding

    Transactionele analyse (TA) is een simpel model, dat op krachtige wijze inzicht geeft in onder andere de communicatie tussen scheidende partners. Doordat zij een andere taal leren spreken, kijken ze anders naar hun communicatie en hun partner. Bij cliënten, die als partners uit elkaar gaan, maar als ouders elkaar hun leven lang nog tegen zullen komen, is het belangrijk dat zij goed leren communiceren. Voor de kinderen heeft een scheiding grote invloed op hun eigen relatievorming in de toekomst, het veroorzaakt innerlijke verscheurdheid. Die kan alleen herstellen als beide ouders laten zien dat het contact op een andere manier wel intact blijft en dat zij hun emoties én de zorg voor het kind goed kunnen splitsen.
    1,95
    lees meer

    Verzoening met jezelf

    Verzoening is de tocht van afgescheidenheid naar eenheid. Alles in ons wat er (nog) niet mag zijn vraagt om acceptatie, want pas dan kan er innerlijke stroming en heelwording ontstaan en daardoor verbondenheid met anderen. En steeds wanneer we weer ergens tegenaan lopen, worden we uitgenodigd het pad te gaan van zielig naar bezield.
    1,95
    lees meer

    Dilemma: Red jij dit gezin?

    Je bent onbezoldigd coach van een non-profitorganisatie die kinderen van scheidende of gescheiden ouders coacht. Je coacht een meisje van vijftien dat bij haar vader en stiefmoeder woont, er zijn problemen in het samenleven. De gesprekken verlopen moeizaam, het meisje komt niet of veel te laat en als ze er is, ontwijkt ze alle vragen. Uiteindelijk komt het hoge woord eruit: zij wil helemaal niet gecoacht worden, ze is er alleen maar omdat haar stiefmoeder haar heeft opgegeven. Je stelt voor om het coachingstraject te beëindigen en dat accepteert ze gretig. Ze belooft om dat thuis te vertellen. De volgende dag bellen de ouders jou voor een nagesprek. Dat gesprek is zo plezierig, dat de ouders jou vragen of je hen wilt coachen in hun machteloosheid naar het meisje. Wat doe je? Ethiek Wat is ethisch en wat is ethiek in het coachingsvak? En waar in deze casus speelt de ethische vraag? Waarom zou het goed zijn om in te gaan op het verzoek van de ouders? En waarom niet? De eerste vraag die je jezelf kunt stellen is of deze coachvraag past in je werk voor de non-profitorganisatie. Je hebt je aangesloten om belangeloos kinderen te coachen, niet hun ouders. Ga je dit coachingstraject doen onder de vlag van de organisatie of vraag je de ouders om betaling? Hoe netjes is het om vrijwilligerswerk te gebruiken om een zakelijke opdracht te versieren? Je kunt je afvragen hoe ethisch het is om de ouders van het meisje te coachen. Al is in het traject met het meisje weinig gebeurd, toch is zij een coachee van je geweest. Ze heeft misschien dingen verteld die haar ouders nog niet wisten. De ouders vragen je eigenlijk om wapens tegen je eigen (voormalige) coachee. Ga jij die leveren? Word je zo niet onderdeel van een strijd tussen ouders en kind, waarbij het kind zich verraden kan voelen doordat je eerst aan haar kant stond en je nu tegen haar lijkt te keren? Aan de andere kant: je hebt je door het coachingstraject met het meisje al een beeld van haar en van haar ouders gevormd. Kun je de ouders nu nog wel voldoende open en nieuwsgierig tegemoet treden? Driehoek Je kunt de vraag van de ouders ook zien als een schreeuw om hulp. Door de ouders te ondersteunen hun ineffectieve en beschadigende patronen naar elkaar en naar het meisje te herkennen en om te buigen of te veranderen, help je het meisje ook. Coachen zal zeker verbetering in hun situatie brengen en dat is toch het doel van de coaching? Je kunt het meisje ook betrekken bij de coaching door voor je begint met alle drie om tafel te gaan zitten en uit te leggen waarom jij de ouders nu gaat coachen. Je kunt haar om hulp vragen voor zaken die hen alle drie betreffen. Maar de vraag van de ouders kan ook je reddersinstinct aanspreken, zodat je in de bekende driehoek stapt en van redder verandert in aanklager en uiteindelijk in slachtoffer. Daar is dit gezin echt niet mee geholpen. Specialisatie Een andere vraag is: kun jij zo’n gezin eigenlijk wel coachen? Er zijn talloze coaches en mediators die gespecialiseerd zijn in scheidingssituaties. Kan een reguliere coach dit wel aan? Het pleit voor een mogelijk coachingstraject met jou dat er al een vertrouwensrelatie tussen jou en de ouders is. Die kun je gebruiken. En misschien niet om ze zelf het hele traject te ondersteunen maar om ze, als het nodig mocht zijn en zij daar klaar voor zijn, door te sturen naar een specialistische hulpverlener. Aan de andere kant zitten er aan scheidings- en omgangscoaching zoveel haken en ogen, die ook juridische en financiële aspecten hebben, dat je wel heel veel inhoudelijke kennis nodig hebt om niet nog meer problemen te veroorzaken. Kortom: wat zou jij doen in zo’n geval? Discussieer mee: http://lnkd.in/deBQAix Francine ten Hoedt en Philine Spruijt zijn de oprichters van de CoachingCarrousel, auteurs van ‘33 Daverende Dilemma’s voor Coaches’ en ontwikkelaars van de ‘Veertig Vileine Vragen voor…’ reeks. In deze rubriek formuleren ze een dilemma en belichten de vraag vanuit verschillende invalshoeken, zonder het overigens altijd eens te zijn met die invalshoeken. www.coachingcarrousel.com
    Gratis
    lees meer

    Roos: Wraak

    Boeddhistische wijsheden mogen soms zweverig klinken, maar vaak zijn ze keihard aangetoond in wetenschappelijk onderzoek. Dat geldt onder meer voor de uitspraak: “Energie volgt aandacht.” Een voorbeeld is het uiten van agressie en boosheid. Mensen geven graag uiting aan hun ergernis en frustratie omdat ze ‘hun hart willen luchten’, ‘het kwijt willen’, ze willen ‘afreageren’ en ‘stoom afblazen’. Het idee is dat je met schelden en schoppen je negatieve emoties ‘eruit gooit’. Maar juist door er op die manier aandacht aan te geven, versterk je de negatieve energie. Vele onderzoeken laten zien dat vijandigheid en agressieve gevoelens en gedachten alleen maar toenemen wanneer mensen verbaal of fysiek hun agressie uiten, bijvoorbeeld door tegen een boksbal te slaan (Bushman, 2002). Het uiten van agressie versterkt zichzelf: het bevordert nieuwe uitingen van agressie. Als je boos bent en je laat je gaan, ga je in feite jezelf steeds meer opfokken. Iets vergelijkbaars geldt voor wraak en vergelding. Als iemand je onrecht heeft gedaan, ben je geneigd te denken dat je je beter voelt wanneer je wraak kunt nemen. Dit bleek onder meer uit een experiment van Carlsmith en collega’s (2008) waarin sommige deelnemers de gelegenheid kregen om geld af te pakken van iemand die hen financieel had belazerd. Iedere euro die ze hem afhandig maakten kostte henzelf 30 cent. Ondanks deze kosten maakten ze hier gretig gebruik van. Je zou denken dat ze zich na afloop beter voelden dan deelnemers die niet zo’n kans kregen om wraak te nemen. Maar het was juist omgekeerd: degenen die geen gelegenheid kregen om de oplichter geld af te pakken, voelden zich na afloop beter en ze dachten minder aan wat er gebeurd was. Dat lijkt raar: we weten allemaal hoe prettig leedvermaak kan zijn. Mensen kunnen zich er zelfs op verheugen dat ze iemand gaan ‘terugpakken’. Maar dat we ons vooraf ergens op verheugen, zegt niet altijd iets over de werkelijke voldoening die we na afloop voelen. Het voelt alsof je de boosheid kunt loslaten en het gebeurde kunt afsluiten wanneer je wraak neemt. Maar door het nemen van wraak blijf je met je gedachten juist meer bij de boosdoener en bij wat je is overkomen. Je blijft erover piekeren en dat leidt tot meer negatieve gevoelens. Die negatieve gevoelens leiden weer tot nog meer gepieker en meer wraakgedachten, enzovoort. Vergelding kan fijn lijken, maar na afloop ben je er slechter aan toe. Bedenk dat dit niet opgaat bij leedvermaak, waarbij iemand anders het leed toedient; daar hoef je zelf niet zo mee bezig te zijn, dat krijg je cadeau. Maar het zelf bedenken en toedienen van het leed vergt aandacht, waardoor je je boosheid blijft voeden. Net zoals mensen die op een boksbal meppen denkend aan hun boosdoener, nog kwader worden dan ze al waren. Door toe te geven aan je boosheid, blijf je jezelf opladen met negatieve gevoelens. Wanneer mensen zich geprovoceerd of bedrogen voelen, blijven ze daar vaak over malen. Als coach heb je dan de neiging daarin mee te gaan: je wilt ruimte bieden aan dat negatieve gevoel, en je hebt geleerd dat mensen hun gevoelens niet moeten negeren. De betrokkenen zelf hebben vaak het idee dat ze pas verder kunnen met hun leven nadat de boosdoener is teruggepakt en afgestraft. Maar in feite is dat net zoiets als een brand willen blussen met benzine. Het is dan ook beter om te kijken of je de aandacht van de persoon ergens anders op kunt richten; iets positiefs. De gedachten verzetten, iemand aanmoedigen om iets te gaan doen dat met boosheid onverenigbaar is, bijvoorbeeld iets kalmerends, iets gezelligs of iets waar je om moet lachen. Dat roept nieuwe reacties op die haaks staan op boosheid. Zodra iemand eenmaal de beweging weg van de negatieve gevoelens kan maken, komt de rest vanzelf. Maar moeten mensen het onrecht dat hen is aangedaan dan accepteren? Ja, uiteindelijk wel. Wat daarbij kan helpen is een ruimere blik: relativeren, denken aan alle leuke dingen in hun eigen leven. Dat zijn effectieve manieren om van boosheid af te komen en je beter te voelen. Als dat lukt, kan het ook helpen om niet alleen maar door de vernauwde bril van de negatieve emotie te kijken. Wanneer mensen bedrogen zijn, kunnen ze het gevoel hebben dat hun eigen geluk valt of staat met het ongeluk van de ander. Het is ook te oneerlijk als bijvoorbeeld degene die jou verlaat en je pijn doet in de zevende hemel is met een nieuw liefje. Of als iemand die over jouw rug is opgeklommen enorm succesvol wordt. En toch: je eigen geluk en eigen succes hangen af van jezelf. Uiteindelijk word je er zelf niet gelukkiger of succesvoller van als het slecht gaat met een ander. De beste wraak is een gelukkig leven – en tegen de tijd dat mensen dat hebben, maakt het ze ook niks meer uit hoe het gaat met degene die hen bedonderd heeft. Roos Vonk is hoogleraar sociale psychologie aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Haar specialismen zijn onder meer: de eerste indruk, zelfbeeld/zelfkennis, autonomie en authenticiteit, sociale beïnvloeding en macht, emoties en motivatie/inspiratie. Ze is auteur van veelgelezen boeken over menselijke gebreken, zoals ‘De eerste indruk’, ‘Ego’s en andere ongemakken’ en ‘Menselijke gebreken voor gevorderden’. Referenties Bushman, B.J. (2002). Does venting anger feed or extinguish the flame? Catharsis, rumination, distraction, anger, and aggressive responding. Personality and Social Psychology Bulletin, 28, 724-731. Carlsmith, K.M., Wilson, T.D., & Gilbert, D.T. (2008). The paradoxical consequences of revenge. Journal of Personality and Social Psychology, 95, 1316-1324.
    Gratis
    lees meer

    Column: Verzoening

    Verzoening staat voor een einde maken aan een periode van elkaar welbewust beschadigen. Verzoening betekent ook dat de partijen elkaar en eventuele getuigen deze beëindiging duidelijk maken: vanaf nu gaan we anders met elkaar om, oorspronkelijk zelfs bezegeld met een vredeskus. Verzoening klinkt goed. Een kolfje naar de hand van een echte coach? Rondt een verzoening niet iets af voor beide partijen? En geeft dat niet een goed gevoel? Weg losse eindjes. Geen knagende wormen meer in het brein. En de mogelijkheid een gloednieuwe werkelijkheid aan te gaan. Was niet elk einde een nieuw begin? Mooi toch? Zelfs verhalen over verzoeningen aan het sterfbed van een van de partijen zijn mooi. Droevig, ja, maar mooi. Geen twijfel mogelijk, verzoenen is beter dan ieder zijns weegs gaan zonder elkaar verder iets duidelijk te hebben gemaakt. Beter ook dan verbanning, opsluiting of anderszins uitschakelen van de andere partij. Beter misschien zelfs dan jezelf uit het ondermaanse verwijderen. Verzoening is al met al een expliciete ingreep in de definitie van een relatie. Op het eerste gezicht een aantrekkelijke klus voor een coach. Maar is dat alles? Nee, helaas niet. Verzoening kan namelijk ook staan voor een bepaalde geldsom overeenkomen om straf af te kopen of schade te herstellen: een zoengeld betalen. Gedonder dus: koehandel in zicht. Want hoeveel moet dat dan zijn en wie bepaalt dat? Jij als coach? Krijgt Fikkie nu onverhoopt ook jouw portie? Maar ook als er geen geld aan te pas komt, dan nog. Wie zegt dat verzoening voor beide partijen een feestelijke gebeurtenis is? De nieuwe werkelijkheid houdt maar al te vaak ook een nieuwe verdeling van de macht in, vaak afgedwongen door de meer machtige partij, die zich in dat geval doorgaans niet laat leiden door overwegingen van rechtvaardigheid. Zo hield de Zoen van Delft in 1428 in dat Jacoba van Beieren haar macht over Holland, Zeeland en Henegouwen moest overdragen aan Philips de Goede en haar inkomsten zag teruggebracht tot de opbrengsten van een paar kleine ‘heerlijkheden’. En zij had vele raadsheren. Toch slecht gecoacht? Nee, goede coaching betekende hier vanuit een helder beeld van de machtsrelatie laten zien dat het niet Philips’ belang was zijn toevlucht te nemen tot nog drastischere oplossingen. Wilde hij soms zijn bijnaam kwijt? Maar goede coaching betekende hier ook op onrecht aansturen en buigen voor de macht, en daarvoor een beloning aanvaarden. En hoe aangenaam is dat? Dr. Marc Schabracq (www.humanfactor.nl), specialist in de menselijke kant van organisatieveranderingen, publiceerde circa 30 boeken en voltooide, samen met zijn dochter, onlangs een boek over leidinggeven aan oudere medewerkers.
    Gratis
    lees meer

    Schrijf je in voor de nieuwsbrief en blijf op de hoogte!

    HRD-Congres Liefde voor leren

    Thema: Aandacht

    Datum: 14 februari 2020
    Locatie: De Reehorst, Ede

    Informatie & aanmelden »