logo-professioneel-begeleidenlogo-professioneel-begeleiden
Filters
  • Alle artikelen

    1|...|126|127|128|...|543

    Schrijvend het verleden herzien

    In december 2011 bezocht ik mijn geboortegrond op de Filipijnen. Tijdens mijn bezoek ontving ik nieuwe informatie over mijn eigen geschiedenis. Door erover te schrijven, kreeg ik inzichten die mijn levensverhaal veranderden. Er kwamen nieuwe wegen vrij naar de toekomst, die ik eerder niet voor mogelijk had gehouden. Deze ervaring heeft mij geïnspireerd tot het geven van schrijfcoaching, met name gericht op autobiografisch schrijven. Het kan een waardevol instrument zijn om als coach je repertoire mee te verrijken. Ik zie het als een ambacht, waarin vier paradoxen besloten liggen. In de begeleiding van een schrijvende coachee is het de kunst om de balans in deze paradoxen te vinden. In dit artikel worden vier van deze ogenschijnlijke tegenstellingen nader uitgewerkt.
    1,95
    lees meer

    De wereld, dat ben ik

    Een jongetje liep naar zijn vader en wilde met hem spelen. Die had niet echt tijd voor het kind en ook niet echt zin om te spelen. Toevallig lag naast hem een tijdschrift. Hij opende het en het viel open bij een gedetailleerde en gecompliceerde landkaart van de aarde. Hij scheurde de twee pagina’s uit het blad en versnipperde ze in kleine stukjes. Hij gaf de snippers aan zijn zoontje en dacht dat die er wel uren mee zoet zou zijn. De jongen trok zich terug in een hoek en begon met de puzzel. Na nog geen tien minuten kwam hij bij zijn vader terug en liet hem het resultaat zien. De vader kon zijn ogen niet geloven en vroeg aan de jongen hoe hij dit zo snel voor elkaar had gekregen. ”Nou pap, dat was heel makkelijk hoor,” zei het ventje, “op de achterkant stond een plaatje van een mens. En papa, kijk, die had ik zo in elkaar. Toen ik hem omdraaide was de wereld ook ineens helemaal klaar. Goed hè??” Gabriel García Márquez
    1,95
    lees meer

    Een wereld vol wonderen

    Het leven reikt verder dan onze invloed. Het geboorteproces maakt dit soms pijnlijk zichtbaar. Een zwangerschap, een nieuw leven, ontstaat zonder dat wij het voor het zeggen hebben. Zo simpel is het, zo complex tegelijk. Er zijn wel bepaalde methodieken ontwikkeld om de kans op een zwangerschap toe te laten nemen, maar die blijven beperkt. Er bestaat geen formule om het leven op te wekken. Wij bepalen niet of, en wanneer. Ik ben op dit moment 22 weken zwanger. Als het aan mij had gelegen was ik al eerder zwanger geweest. Ik voel mij dan ook dankbaar voor de groei van dit hummeltje in mijn buik. Ik ben me ervan bewust dat niet iedereen dit mee kan of mag maken. Het is zo kwetsbaar. Nog niet eerder zag ik onder ogen hoe ingenieus de natuur in elkaar zit en dit hele proces begeleidt. Van de overrompelende moeheid tot aan de gelukshormonen toe. Alles heeft een functie, is op elkaar afgestemd. Zonder dat ik het precies kan doorzien, kan voorspellen wat de volgende stap gaat omvatten. Het leven wordt voorwaarts geleefd maar achterwaarts begrepen. Kan het nog indrukwekkender? Overgave. Prachtig en angstig, soms zelfs frustrerend tegelijk. Ik betrap mezelf erop hoe lastig het is om, bij iets zo wezenlijks als de ontwikkeling van een kind, de controlebehoefte los te laten. Ik kan niet anders, dat is helder, maar steeds opnieuw voel ik de neiging opkomen. Eerst ging het over het zwanger worden zelf: wat kan ik doen zodat het gebeurt… Inmiddels komt het naar boven als de fijnste kinderkamer willen maken, de perfecte crèche vinden, zo goed mogelijk het moederschap invullen… Het zo graag goed willen doen voor dat kleintje in mijn buik, maakt het hoofd wakker en alert. Dat hoofd is gericht op controle, op zekerheid en geeft niet snel op. Maar het leven is niet zeker. Overgave aan de natuur. Ook aan mijn natuur, mijn innerlijk weten. Bewustzijn op wanneer mijn hoofd de rest van mijn zintuigen, mijn intuïtie, buitenspel dreigt te zetten en op die momenten steeds weer terugkeren naar wat ik ‘weet’. Vertrouwen zonder dat ik het hoef te ‘begrijpen’. Dat zie ik als mijn opdracht als moeder. Wat is dat soms lastig. Nu al. En wat is het leerzaam. Controle, misschien wel de grootste menselijke illusie van deze tijd. Met gepaste nederigheid bezie ik de grootsheid van de natuur. En ervaar ik hoe bijzonder dat is, en hoeveel respect dat verdient. Aan de natuur heeft ieder van ons zijn of haar leven te danken. Ze omvat ons, terwijl we er zelf onderdeel van zijn. Wat een wereld van wonderen. Petra de Bruijn is redactielid van het TvC, en senior coach en opleider bij SchoolvoorCoaching. www.schoolvoorcoaching.nl
    Gratis
    lees meer

    Maakbaar of beïnvloedbaar?

    Alles verandert voortdurend. Dit is een inmiddels alom geaccepteerd besef, ook in de wereld van coaching. Als alles vanzelf alsmaar verandert, hoe maakbaar is dan iemands levensontwikkeling, het terrein waarop coaches zich wagen? Daar gaat dit verhaal over. De conclusie is dat we de onvermijdelijke verandering waaraan we zijn overgeleverd niet kunnen controleren en naar onze hand kunnen zetten. We kunnen onontkoombare veranderlijkheid beïnvloeden, er vele nieuwe vormen aan geven, deze vermaken. En dit laatste is tegelijk de kunst van leven, je ermee te ver-maken.
    1,95
    lees meer

    Maakbaarheid in kunst en coaching

    Maakbaarheid. Een woord waar ik van kan genieten, een woord dat verwachtingen oproept. Boeiende artikelen, nieuwe coachingstechnieken, muziek, beelden, performances … alles is te maken. Wat een inspirerend vooruitzicht is dat, wat een optimistische aanjager van creativiteit! Maar als alles te maken is, is alles dan ook maakbaar? De componist William Basinksi besloot in 2001 wat achterstallig onderhoud te verrichten; hij wilde zijn oude tapes met korte herhalende geluidsfragmenten – ook wel loops genoemd – digitaliseren. Maar terwijl hij de oude magneetlinten afspeelde en opnam, sprongen de kleine metaaldeeltjes van ouderdom spontaan van het lint. Tot Basinksi’s ontzetting hoorde en zag hij de tapes onder zijn handen ontbinden. De wegvliegende metaaldeeltjes sloegen gaten in de loops en namen het geluid op de tapes geleidelijk aan over. Dit fascinerende proces, van geluid dat aan het vergaan is, bleef hij opnemen totdat de loops op de oude tapes bijna verdwenen waren. “The music is dying” zei Basinski. Het schokkende, tergend langzame en oncontroleerbare uiteenvallen van akkoorden en melodieën, is aangrijpend én van een grote schoonheid. In het uiteenvallen wordt een nieuwe compositie geboren: de ‘Disintegration Loops’. Zes stukken variërend in lengte van twintig tot negentig minuten, die zowel vergankelijkheid als creatie in zich herbergen. De ‘Disintegration Loops’ hebben nog een extra lading meegekregen door de historie. Toen de compositie net af was en Basinski deze beluisterde, zag hij op datzelfde moment de Twin Towers vanuit het raam van zijn New Yorkse appartement in elkaar storten. Zo is deze compositie onlosmakelijk verbonden geraakt met nine-eleven, en zie je op YouTube bij het zoeken naar Basinski’s meesterwerk ook de beelden van de stofwolken van de in elkaar stortende wolkenkrabbers. Maakbaar? Ja en nee. Basinski had geen invloed op het proces van ontbinding, de  oorspronkelijke loops waren niet meer te redden. Wij als coaches hebben geen invloed op het ‘verlies’ wat onze cliënten lijden. Ontslag, burn-out, conflicten, of de meer persoonlijke verliezen zoals scheiding, overlijden en ziektes; hiervan zijn we enkel en alleen getuigen. We kunnen er slechts met mededogen naar kijken, wetende dat het leven zo zijn eigen ´loops´ neemt. Maar William Basinski heeft ook iets nieuws gecreëerd uit het desintegrerende geluid; hij heeft een compositie gemaakt van datgene wat aan het ontbinden is. Hij heeft bewezen dat er nieuwe muziek kan ontstaan uit oude vergane tapes. Daarmee heeft hij een geweldige ode gebracht aan de maakbaarheid. En inspireert hij mij om te kijken wat voor nieuwe muziek er kan ontstaan uit de halfvergane sporen van het verleden, van mijzelf, van mijn cliënten. Hoe er nieuwe loops kunnen worden gemaakt na ontslag, na strijd, na falend functioneren. Hoe uit de echo’s van deze gebeurtenissen steeds weer iets nieuws kan ontstaan, doordat oude gewoontes worden afgelegd en hernieuwde perspectieven tot hernieuwde zingeving leiden. Maakbaarheid met een deemoedig oog voor alles wat niet-maakbaar is. Daarin schuilt voor mij de schoonheid van ons vak. ■ Mirjam Dirkx is coach counselor en schreef samen met Annemijn Birnie het boek ‘De Muzen aan het Woord’, over het gebruik van beeld en muziek in coaching, therapie en training. Ze geven scholing voor ervaren coaches en therapeuten in het werken met de muzen. www.demuzenaanhetwoord.nl
    Gratis
    lees meer

    Authenticiteit: een romantische paradox

    Jean-Jacques Rousseau luidde een nieuw tijdperk in dat duurt tot de dag van vandaag. Meer dan ooit leven wij in de romantische orde. Rousseau heeft volgens Maarten Doorman als een van de eersten de aandacht gevestigd op de ‘authenticiteit’ waar mensen zo naarstig naar op zoek zijn. De romantiserende overwegingen van Rousseau vormen het startpunt van onze collectieve wens om individueel, onafhankelijk en authentiek te leven. Wie stelt zich niet in de loop van zijn leven minstens een keer de vraag: wie ben ik echt? Die authenticiteit is volgens Doorman een paradox, die niet zomaar afgeschaft kan worden.
    1,95
    lees meer

    Van smet naar ster!

    Maakbaarheid lijkt ver weg voor mensen die een burn-out beleven. De grond valt bijna letterlijk onder hun voeten vandaan. Het lichaam werkt niet meer mee en veel zekerheden vallen weg. En toch... Misschien is op dat soort momenten de persoonlijk maakbaarheid wel enorm groot: als je jezelf tegenkomt, kom je je zelf tegen. Dat biedt mogelijkheden om de eigen talenten, krachten en valkuilen te ontdekken en sterker uit de burn-out terug te komen.
    1,95
    lees meer

    Het verduren van het gebrek aan maakbaarheid

    Sinds de traditionele (religieuze) ‘grote verhalen’ steeds meer onder druk zijn komen te staan, loopt de mens het risico om voor het toekennen van zin of betekenis op zichzelf teruggeworpen te worden. Met de actuele discussie over de ‘vrije wil’ en de morele implicaties wanneer ons bestaan op enige manier genetisch deterministisch of gepredestineerd zou zijn (Van Wielink & Wilhelm, 2012), zijn die lege handen meer prangend dan ooit, wanneer we geconfronteerd worden met onze eigen behoefte aan zin- of betekenisgeving
    1,95
    lees meer

    Technologie (volledige uitgave, 20 artikelen)

    INHOUD THEMA 'TECHNOLOGIE' (maart 2014) De tirannie van transparantie, Jochum Damstra De app als sleutel tot het maakbare zelf, Catrien Spijkerman Opvoeden tot het virtuele milieu, Sieneke Goorhuis-Brouwer God der Techniek, Saskia Teppema De techniek van effectief coachen, Alex Engel IK-ANDER Experimenteren met zelfcoaching, Gwenda Schlundt Bodien Een ervaring met i-Health, Alex Engel Spinoza’s praktische filosofie toegepast op verslavingszorg, Saskia Teppema Non-duale coaching en therapie, Alexander Zöllner Onder druk wordt alles vloeibaar Techniek in kunst en coaching, Mirjam Dirkx ORGANISATIE Gewoon een spelletje?, Herman Koster Coachen in een technische omgeving, Bert Smeets Leanteamcoaching: praktische organisatiecoaching, Aty Boers & Marijke Lingsma Informatietechnologie en humanisering, Ad Maas MAATSCHAPPIJ Discipline kun je uitbesteden, Jikke de Ruiter Zelfsturing: van binnen naar buiten, Cobi Brouwer Techniek, de mens en de rol van de coach, Ad Maas Van begrip tot behandeling?, Harm Krugers Viktor Frankl over de zin van het bestaan, Jikke de Ruiter Sneller, slimmer, sterker  Mensen ondergaan cosmetische ingrepen om mooier te worden. Wielrenners gebruiken doping om de Tour de France te winnen. En met een pilletje proberen studenten door dat lastige examen heen te komen. Wat vindt u van zulke verbetertechnologieën? Wat kan wel, en wat kan niet, en waarom eigenlijk niet? Met deze vragen opent de ‘SuperMensTest’ van het Rathenau Instituut. Bovenstaande voorbeelden geven aan hoe de technologie in ons leven sluipt en ons, soms ongevraagd, voor ethische kwesties stelt. Yvonne Zonderop geeft op haar site www.onsdigitaleleven.nl een overweldigend overzicht van de vele gebieden waar de technologie haar intrede heeft gedaan. Technologie beïnvloedt de economie, de gezondheidszorg, de politiek en de wetenschap. Maar ook onze cultuur, waarden, omgangsvormen, relaties en ons zelfbeeld. Deze opmars is niet te stuiten en het is onbekend waartoe deze leidt. In deze uitgave proberen we zicht te krijgen op hoe deze onvermijdelijke maatschappelijke veranderingen hun weerslag hebben op de mens en het vak van de coach. Filosoof Jochem Damstra ziet een spanningsveld dat hij omschrijft als ‘de tirannie van de transparantie’. Hoe gaan we om met het ideaal van een transparante wereld versus het gevaar van controle en het overal zichtbaar zijn? Nieuwe waarden als participatie, passie en transparantie botsen met oude waarden als autonomie, authenticiteit en vrijheid. Dit vraagt van ons dat we weten wat we willen en kiezen voor een weloverwogen (digitale) identiteit. Hier ligt een taak voor de coach. Een andere zijde van de technologie vormen de praktische voordelen voor de coach. Met name de ontwikkelingen in de informatietechnologie en de technische hulpmiddelen kunnen het uitoefenen van het beroep gemakkelijker en efficiënter maken, aldus Alex Engel in zijn artikel. Denk aan de mogelijkheden van chat, skype, elektronische meetinstrumenten, serious games, op maat gemaakte learning blocks en apps. Hoe dat nu voelt om via de app ‘gecoacht’ te worden leest u in een ervaringsverslag van Catrien Spijkerman. Er zijn voordelen maar ik ben me ook bewust van de ongewenste gevolgen voor de samenleving, zoals ongelijkheid en het ontstaan van een maatschappelijke ratrace. Maar wie ben ik om te zeggen dat anderen niet hun voordeel mogen doen met de mogelijkheden die technologie biedt? Volgens de test van het Rathenau Instituut balanceer ik tussen de sociale speler en de vrijdenker. Hoe verhoudt u zich tot deze ontwikkelingen? Doe de SuperMensTest: www.rathenau.nl/nc/supermens-test

    5,95
    lees meer

    Zelfsturing: van binnen naar buiten

    Het boek ´Onorthodoxe Interventies bij Coachen’ uit 2002 van Cobi Brouwer won in oktober 2013 de NOBCO-juryprijs ‘Beste coachboek van de laatste 10 jaar’. In dit boek geeft zij vorm aan het fenomeen van de onorthodoxie in het coachvak: de kunst van de coach om iemands comfortzone zo te ontregelen, dat deze in beweging kan komen en de eigen begrenzing leert verleggen. Een nabije relatie met een coachee is hierbij de noodzakelijke basis. Cobi werkt aan innovatie en diepgang van het coachvak, op dit moment vooral in maatwerkopleidingen en in individuele trajecten. Ze studeerde af als veranderkundige, deed vervolgopleidingen in NLP, MBA en systeemopstellingen en ze is Tibetaans boeddhistisch psycholoog. Dat zij met haar boek deze prijs won, is reden om Cobi’s visie op het coachvak te onderzoeken. Verleden Coachen als beroep is voor mij op een natuurlijke manier ontstaan. In 1987 vroeg iemand me om haar te coachen. De vraag verraste me, omdat ik mezelf toen nog niet identificeerdemet dit beroep. Hierna volgden er als vanzelf nieuwe vragen en trajecten. Mijn achtergrond als supervisor was nuttig. Supervisie heeft haar grote kracht in het ontwikkelen van innerlijke reflectie. Bij coachtrajecten verlegde ik het accent naar het ontwikkelen van toekomstig perspectief en het bereiken van resultaat. Dat coachen als vak zo snel groeide, is te verklaren vanuit de tijdgeest van de laatste twintig jaar, waarin we individueel en collectief erop gericht zijn geweest om onszelf doelgericht te ontwikkelen. De kracht van coachen is de aandacht voor de mogelijkheden en van de toekomst. Naast de individualisering is het paradigma van ‘de maakbare samenleving’ hierop van invloed geweest: ‘’Als je maar weet wat je wilt en waar je naartoe werkt!” Zo ook de zinsnede “Je kunt het.” Het coachvak heeft zich hierbij sterk multimethodisch ontwikkeld. De vele methoden en modellenboeken zijn hiervan getuige. Modellen uit het neurolinguïstisch programmeren zijn nu nog belangrijk, zoals het doelkadermodel en de betekenis van de meervoudige, tot flexibiliteit leidende, zelfwaarneming. Een valkuil van methoden kan zijn dat ze bestendigend werken: zo doe je dit, zo pak je dat aan. Het coachvak is naar mijn idee toe aan een nieuwe fase in haar professionaliteit. Heden In een relatief korte tijd heeft zich in ons collectieve bewustzijn een opmerkelijk snelle omwenteling voorgedaan. Dit is het besef dat alles voortdurend verandert, zowel in onszelf als in onze omgeving. Dit transformatieproces van ontstaan en vergaan is inherent aan leven en is in essentie niet te beïnvloeden. Ieder van ons transformeert elke dag vanzelf. Voor dit onherroepelijke gegeven hebben we de ogen lang gesloten. ‘’Zo zit ik nu eenmaal in elkaar,” is een overtuiging waar iemand, die van zijn leven wat wil maken, nu niet meer mee wegkomt. Een persoonlijke identiteit, die wordt uitgedrukt met: ‘Dit is wie ik ben en dat is wat ik kan’, is geen veilig egohuisje meer. Wie dit egohuisje durft te verlaten en de onvermijdelijke veranderlijkheid van zichzelf begrijpt, kan zich ontspannen en flexibiliseren. En vervolgens leren om vanuit dit besef elke dag en elke levensfase richting te bepalen en vervullend te laten zijn. Zo iemand is in staat om een leven lang diverse identiteiten vorm te geven.  Leven is transformeren: een doorgaand proces van ontstaan en vergaan. Dit paradigma biedt coaches en coachen een geweldige professionele mogelijkheid. Iedereen ervaart dat alles voortdurend verandert: relaties komen en gaan, levensomstandigheden veranderen, beroepseisen en arbeidsomstandigheden innoveren en ook ‘je-zelf’ staat niet vast. Er zijn mensen die als gevolg hiervan verlies van houvast en disbalans in zichzelf ervaren. Zij zoeken steun bij het vinden van balans en richting die er in de eigen kring niet altijd is. Coaches die in zichzelf dit proces begrijpen en ermee om kunnen gaan, zijn in staat om de betekenis van dit transformatieproces bij een ander te begrijpen en te begeleiden. Het ervaren van onvermijdelijke veranderlijkheid kan onzeker maken en leiden tot weerstand, door onzekerheid of angst. Een coach is dan in staat om iemand te leren de veranderlijkheid in zichzelf te ervaren, te leren kennen en op basis van deze zelfkennis de bij haar of hem passende richting te kiezen. Die richting ontvouwt zich en kan tijdens een leven een paar keer veranderen.  Toekomst  Over de toekomst kunnen we alles fantaseren. Dat we binnenkort 100 of 120 jaar, of zelfs ouder worden, is geen fantasie meer; het moment is al voorspeld. En 65 is niet langer een leeftijd om achter de geraniums te kruipen; op die leeftijd begin je aan een derde carrière. Enkelvoudige carrières en levensvormen zijn al gedeeltelijk aan het verdwijnen. Er zijn geen twee mensen hetzelfde en iemand die je een maand geleden meende te kennen, kan vandaag anders zijn. Dit betreft ook jezelf. De toekomst van coachen kan zijn dat we de methodische coachbenadering met haar doelgerichte maakbaarheid achter ons laten en gaan werken vanuit het veranderingsparadigma dat vitaliteit en creativiteit alleen kunnen ontstaan in een proces van komen en gaan van binnenuit. Dit vraagt dat we niet langer werken aan de hand van een gewenst methodisch stappenplan naar de gedroomde toekomst, maar dat we onszelf en anderen leren omgaan met het eigen non-stop ontwikkelingsproces. Daarin zijn de zelfkennis van het moment, zich ontvouwend intuïtief inzicht en cognitie de informatiebronnen voor de volgende stap of een volgende fase. Droom Toen ik twintig was wilde ik een verbond tot herstel van de familieband op aarde oprichten. Dit was mooi en ook boven mijn persoonlijke vermogens. Mijn huidige droom is dat we leren om met grote persoonlijke openheid en in verbondenheid met elkaar – in samenhang met de lucht, de aarde, water en vuur, dieren en planten – ons samen te evolueren en van dit proces te genieten. En dat er hierbij voor iedereen mogelijkheden en steun zijn. Er is voorspeld dat honger over circa twintig jaar uit de wereld is. Als dit zo is, komen we in een fase in onze evolutie waarin we zorgeloos samen een liefdevolle en creatieve samenleving kunnen scheppen. Bijdrage Mijn bijdrage is dat ik – zolang ik erbij ben – deelneem en bijdraag aan dit evolutieproces, samen met iedereen in mijn omgeving die deze droom deelt, zoekend en vormgevend. In het besef van het enorme potentieel in ieder mens, dat zich alleen kan ontvouwen in de duurzame veranderlijkheid van ontstaan en vergaan.
    Gratis
    lees meer

    Schrijf je in voor de nieuwsbrief en blijf op de hoogte!

    Op weg naar ruimte en vrijheid

    Crisis als aanleiding om inzicht te vergroten in (je) identiteitswerk

    Datum:
    Locatie:

    Download gratis deze white paper