logo-professioneel-begeleidenlogo-professioneel-begeleiden
Filters
  • Alle artikelen

    1|...|143|144|145|...|575

    Gedicht

    een taal is soms het leger dat onverwacht ten aanval gaat met zijn soldaten vecht hij zinnen vrij van  klittende verhalen een zin is soms de landkaart die  regelrecht de schatten toont met zijn duiden sluit hij woorden uit die wanhopig dolen een woord is soms het haardvuur dat aangenaam verpozen biedt met zijn vlammen likt hij punten los van repeterende patronen een punt is soms het startschot dat al het antwoord voorrang geeft met zijn echo vult hij gaten op dan gevolgd door stilte (Rob Bartels, juni 2013)
    Gratis
    lees meer

    Taal, poort naar een nieuwe werkelijkheid

    De taal van de bloemen, een diepe zucht, de ultrasone communicatie van walvissen op frequenties die we slechts met heel ingewikkelde instrumenten kunnen oppikken. Voor de Duitse filosoof Gadamer is taal alles wat begrepen kan worden als betekenis. Voor Angelsaksische analytische taalfilosofen als Austin en Russell is taal veel meer verbonden met woorden en hun betekenis. De Franse filosoof Paul Ricoeur ziet taal als de poort tot de werkelijkheid als geheel. Taal verbindt alle betekenissen van een symbool middels een metafoor aan nieuwe betekenissen. In taal komen rationele kennis en een veel grotere werkelijkheid samen. Taal is een hulpmiddel om hoofd, hart en navel te verbinden. En dat vind ik een mooie en ook spannende gedachte.
    1,95
    lees meer

    Dilemma: Word jij lid van deze coachespool?

    Via een recruiter krijg je het verzoek om lid te worden van de coachespool van een bedrijf. Ze bieden een vaste vergoeding van 300 euro per gesprek van anderhalf uur en minimaal vijf trajecten per jaar. De organisatie blijkt een cosmeticafabrikant, waarvan bekend is dat ze gebruik maken van dierproeven en kinderarbeid in lagelonenlanden.   Continuïteit Zakelijk gezien is het erg aanlokkelijk om dit verzoek en de bijbehorende coachingsopdrachten te accepteren. Zeker in deze tijd van economische malaise is het fijn om een grote klant te hebben, die continuïteit in opdrachten kan garanderen. De vergoeding is niet onredelijk te noemen en omdat je in een pool komt, krijg je coachees uit alle geledingen van het bedrijf. Dierproeven? Natuurlijk kun je bezwaar hebben tegen het type opdrachtgever: een cosmeticafabrikant. Die maken luxeproducten, waar je van kunt vinden dat die niet echt nodig zijn. Maar er is wel een markt voor. Dan het feit dat ze gebruik maken van dierproeven. Dieren worden voor zoveel gebruikt. We eten ze, we dragen kleding die van dieren is gemaakt en gebruiken allerlei andere zaken die op dieren zijn getest. Je zou toch niet willen dat ze mensen als proefkonijn gebruiken? Kinderarbeid? Hoe erg is het dat er kinderarbeid wordt toegepast? Het kan geen zwaar werk zijn om voor een cosmeticafabrikant te werken, dus die kinderen zullen vast niet erg te lijden hebben. Bovendien leveren ze een bijdrage aan het gezinsonderhoud. Zouden zij niet werken, dan zou de levensstandaard van henzelf en de familie waar ze uit komen veel lager zijn. Misschien zouden ze zelfs wel van honger omkomen. Dat wil toch ook niemand. En bovendien is het in lagelonenlanden nou eenmaal zo dat iedereen, dus ook kinderen, werken. Daar kan een coach hier in Nederland niets aan veranderen! Verantwoording Het aanbod is verleidelijk. Maar hoe kun je het voor jezelf verantwoorden dat je voor dit bedrijf wilt werken? Ze misbruiken waardevolle grondstoffen om overbodige luxeproducten te maken. Die grondstoffen kunnen ook worden gebruikt om het hongerprobleem in de wereld aan te pakken. Yoghurt, fruit en kruiden zijn om te eten, niet om onder je oksels te smeren of je benen mee te ontharen. Ze testen die overbodige producten op weerloze dieren, die normaliter lekker buiten zouden moeten rondhuppelen of gekoesterd door hun eigenaren. Die dieren worden speciaal gefokt om te voorkomen dat jij en ik uitslag krijgen als we een van de honderden nieuwe smeerseltjes per jaar uitproberen. Zo langzamerhand zouden fabrikanten toch moeten weten welke stoffen schadelijk zijn voor mensen, daar hoef je geen dierproeven voor te doen. En ten overvloede: ze laten kleine kinderen hun producten in elkaar zetten en betalen daar een hongerloontje voor. Daarmee houden ze de achterstandspositie van die landen in stand. Kinderen moeten kunnen spelen en naar school gaan als ze er oud genoeg voor zijn. Ze moeten niet ingezet worden voor het maken van luxeproducten voor rijke landen. Dat geld kun je beter investeren in die arme landen, zodat de mensen daar ook van Maslov 1 naar Maslov 2 en 3 kunnen. En misschien is het nog beter om het geld te besteden aan bewustwording in de rijke landen, welke offers het vraagt om wat onnodige cosmetica op je gezicht en lijf te kunnen smeren. Sustainability Maar toch… Die toekomstige coachees, die hebben gewoon een coach nodig! Als jij het niet doet, dan is er wel een ander, dus wat zou het weigeren van deze opdracht uiteindelijk voor zin hebben? Bovendien, misschien kun je via je coachees het bedrijf wel verbeteren, meer aandacht krijgen voor sustainability. Toch maar doen? Of toch maar niet? Francine ten Hoedt en Philine Spruijt zijn de oprichters van de CoachingCarrousel, auteurs van ‘33 Daverende Dilemma’s voor Coaches’ en ontwikkelaars van de ‘Veertig Vileine Vragen voor …’ reeks. In deze rubriek formuleren ze een dilemma en belichten de vraag vanuit verschillende invalshoeken, zonder het overigens altijd eens te zijn met die invalshoeken. www.coachingcarrousel.com  
    Gratis
    lees meer

    Deelgever: Passie

    Marjan Tolsma en Petra Feenstra zijn twee vrouwen die een duidelijke push hebben gegeven aan mijn levenshouding en beroepscarrière. In mijn contact met hen werd ik me al vroeg bewust dat er ‘andere’ mensen zijn. Mensen die gewoon ook aandacht en warmte nodig hebben en die zeker ook teruggeven, die anders in het leven staan, anders naar de wereld kijken. Zij waren voor mij de ‘allochtonen avant la lettre’, waarbij ik me altijd gewenst en op mijn gemak voelde.  Veel mensen ontweken hen. Ze werden vreemd gevonden, waardoor mensen hen kleinerend aanspraken. Door anderen werden ze eng gevonden en men bleef liever op afstand. Er werd contact vermeden met deze twee meisjes/vrouwen omdat ze anders/verstandelijk beperkt waren. Verbeeldde dit mijn gevoel er niet helemaal bij te horen? Zat er al jong een Florence Nightingale in me? Voelde ik me belangrijk, ik als eenoog in het land der blinden? Drive Het zal een combinatie zijn. Ik weet het niet, als jongetje had ik uiteraard niet het reflecterend vermogen van nu. Maar voor mij is het zeker: zij hebben mij op het spoor gezet van mijn droombaan. Als elfjarig jongetje wist ik: “Ik word leraar op een blo-school, ik ga werken met mongooltjes, debiele kinderen.” Een jargon dat nu achterhaald en uit den boze is, maar toen was het de enige taal die ik kende. Ik ben, met wat omzwervingen, een tijdje dicht bij die droom in de buurt geweest. Ik liep stage in een tehuis voor kinderen met een verstandelijke beperking en ik heb gewerkt in een begeleid-wonenproject met mensen met een licht verstandelijke beperking. Al snel merkte ik echter dat dit niet mijn baan was; ik miste het intellectuele contact, ik miste het kunnen zien van vooruitgang. De werkers in dit werkveld waardeer ik enorm. De volhardendheid om steeds te blijven werken met de beperkingen. Dat is een handicap voor menig professional, in ieder geval was dat zo voor mij. Mijn betrokkenheid bij wie of wat ‘er niet bij hoort’ is echter wel gebleven. Voor mij is het een herkenbaar gevoel; soms overvalt het me, soms weet ik het al voordat ik een situatie inga. Hoor ik hier wel bij? Pas ik wel? Wil ik hier wel bijhoren? Het is een oud verhaal, een gevoelig verhaal en zoals ik nu weet, nog steeds een belangrijke motivatie, een drive in mijn bestaan. Thuis In het werken met mensen met een migranten- of vluchtelingenachtergrond, heb ik mijn verhaal in een bredere, theoretische context kunnen plaatsen. Mijn ‘er-niet-bij-horenverhaal’ is door hun verhalen aan mij teruggegeven, gespiegeld. Het is deze groep die mij een sociaal, emotioneel, doorvoeld en doordacht – een intellectueel – verhaal heeft gegeven over ‘de ander/de vreemde’. In vrijwilligerswerk en bij betaalde banen bij onder andere het Komitee Marokkaanse WAO-slachtoffers, VluchtelingenWerk en de Vrolijkheid kreeg ik theorieën en praktijken voorgeschoteld over wat een context kan doen met je identiteit. Wat geeft ons een gevoel van thuis zijn en wanneer word ik de vreemdeling? Steeds meer werd ik me gewaar dat ik een gevoel van thuis zijn heb als ik in een omgeving ben waar ik mag zijn met al mijn identiteiten. Een sociale omgeving waar ik herkenning voel in mijn persoonlijke diversiteit. Als ik dat werkelijk ervaar, doet mijn identiteit er eigenlijk niet meer toe, kan ik er op zijn minst zelf regie over voeren. Ik leef op in een omgeving die inclusief is, waar mensen erbij horen in alle verscheidenheid. Niet een context van aanpassing, assimilatie, integratie, waar verschil in identiteiten ontkend wordt, maar juist daar waar het verschil vanzelfsprekend is. Fortuin Mijn passie voor inclusief werken ben ik steeds meer vorm aan het geven; beroepsmatig, maar zeker ook onbetaald. Juist ook in het onbetaalde werk, in mijn persoonlijk sociale en fysieke omgeving, zoek ik het en co-creëer ik het. Buurtbewoners, en professionals met passie voor diversiteit, mensen die zich actief inzetten voor een inclusieve samenleving, die heb ik graag in mijn omgeving. Met hen construeer ik sociale situaties waarbij onze interne diversiteit aanwezig kan zijn. Waar we niet alleen het mooie, maar ook het lastige van diversiteit kunnen delen, waar het schurende ook mag zijn, zonder dat er een veroordeling op zit. Mijn passie bruist in het contact met en tussen mensen, die het verschil kunnen en willen dragen. In een omgeving waarin zowel het debat als de dialoog aanwezig is, waar de individuele en de collectieve pijn erkend wordt en er mag zijn, naast het vieren en het plezier. Het mag duidelijk zijn, een inclusieve samenleving is voor mij een soort levensnoodzaak. Het professionele en het persoonlijke zijn daarbij twee onlosmakelijke voedingsstromen, waarin ik de balans en de spanning zoek tussen investeren en ontvangen. Als professional verdien ik mijn brood door mijn kennis en inspanningen te gelde te maken. In het onbetaalde ervaar ik vooral ook het andere loon: sociale, relationele, emotionele en geestelijke beloningen en soms het genot en de kennismaking met niet-westerse keukens. De onbetaalde context profiteert daarbij van mijn vakkennis en ook visa versa. ‘Fortunate with my opportunities’ is een tattoo die ik na een retraite in Thailand, met bamboe en in het oud Thais, op mijn schouder liet tatoeëren. Ik ervaar regelmatig mijn fortuin, de wereld biedt mij veel kansen, mogelijkheden en geschenken. Daarin voel ik een mooie verplichting om ook iets voor de wereld te doen, daar profiteer ik weer van, als onderdeel van de wereld. Ik draag als persoon, die onlosmakelijk verbonden is met de professional in mij, graag bij aan sociale omgevingen waar het verschil schuurt en bloeit.  Marten Bos is professioneel begeleider en adviseur voor mens en organisatie, geïnspireerd door de kwaliteit en de kracht van diversiteit, met aandacht voor de wisselwerking tussen het individu en de wereld. www.martenbos.nl  
    Gratis
    lees meer

    De taal van coaches

    Ergens op de wereld, ver weg, leeft een groep kannibalen, vrijwel geheel afgesloten van de zegeningen van wat doorgaat voor de westerse beschaving. Het enige verschijnsel uit de moderne wereld dat zij kennen zijn passagiersvliegtuigen die hoog in de lucht overvliegen. Zij hebben deze verschijnselen opgenomen in hun dagelijks wereldbeeld en noemen het ‘voortekenen’ of ‘voorouderlijke boodschappen’. Een bezoekende missionaris legt hen uit dat deze grote dingen ijzeren voertuigen zijn die mensen van de ene verre plaats naar de andere brengen. Probleemloos integreren zij deze nieuwe betekenis in hun taalgebruik. Voor deze vliegtuigen gebruiken zij al snel een bestaand woord, dat in hun taal ‘kreeft’ betekent. Zoals immers bij kreeften de schaal hard is, maar de binnenkant heerlijk om op te eten, moet dat ook bij die voertuigen het geval zijn. Si non è vero, è ben trovato (Van Peursen, 1992).
    1,95
    lees meer

    Hoe overstijgen we onze natuur?

    In de hulp- en zorgverlening haalt de financiële crisis hard uit. Politici en managers kijken bezorgd toe en zetten in op beheersing van het systeem, organisaties en kosten. Natuurlijk is dat nodig, maar laten we de hulpzoekende mens niet uit het oog verliezen. Besparen op aandacht voor de hulpvrager is funest, maar staat nu wel te gebeuren. Bezuinigingen zijn namelijk het gemakkelijkst uit te voeren daar, waar de minste weerstand is. Deze trend zie je overal in de samenleving.
    1,95
    lees meer

    In gesprek met Lulu Wang: Nederland wo ai ni!

    Toen Lulu Wang in 1986 van haar vaderland China naar Nederland kwam, bracht de tien uur durende vliegreis haar niet alleen van de ene wereld naar de andere, maar ook van het ene tijdperk naar het andere. Aan de hand van haar nieuwste boek ‘Nederland, wo ai ni’ vertelt zij over haar weg naar vergeving en innerlijke vrijheid.
    1,95
    lees meer

    Anders bekeken: Narrativiteit bij verlies

    Onvermogend lijkt de taal, vooral op momenten dat ze gezocht wordt. Die momenten zijn talrijker dan voor velen van ons aangenaam is. Het is niet voor niets dat met name de laatste jaren ons ambacht meer en meer open komt te staan voor een ‘andere taligheid’, zoals bij emotioneel lichaamswerk en mindfulness. En dat we ook onze taal en toevlucht zoeken in de muzen (Birnie & Dirkx, 2013). Toch zoeken mensen in hun ervaring, met name bij verlies, steeds naar een narratief: de mogelijkheid tot een verhaal. Een verhaal dat past in een groter geheel. Daarop richten wij ons in dit artikel. Wij concentreren onze aandacht op retoriek, betekenisgeving en betekenisverlies. We brengen hierin de mens en de professional samen, elk vanuit een eigen perspectief.
    1,95
    lees meer

    Leren (volledige uitgave, 24 artikelen)

    INHOUD THEMA 'LEREN' (juni 2013) Helden begeleiden met warme waarachtigheid, Alexander van den Berg Hans van Breukelen: Leren is een keuze, Ad Maas Serious business! Robert Stamboliev Bewogen leven, Ingrid Harms Lichtheid, echtheid en humor, Adriaan Hoogendijk Mediamap IK-ANDER Hoogbegaafd talent, Frank van der Mijn Identiteit als maatschappelijk verschijnsel, Sijtze de Roos Coachen met focus op leren, Jan Willem van den Boogert Spectrum Energiemeting, Annette Man-Mul Houd je als coach slechte organisaties in stand? Francine ten Hoedt & Philine Spruijt Vreemdelingen voor onszelf, Roos Vonk ORGANISATIE Potentieel van professionals ontketenen, Paul Kloosterboer Organisaties kunnen veel leren van apen, Anna van Dijk & Bert van Dijk Week van een manager: Eveline O’Brien Essence of Leadership 2013, Petra de Bruijn & Marjo Korrel Wat wij kunnen leren van sportcoaches, Ruben Mogge MAATSCHAPPIJ Gamification en coaching, Simone van Alphen & Bart Lamot Nooit meer wachten... Herman Koster In de kaart spelen, Peter Gerrickens Prof. Dr. R. Lubbers, Jikke de Ruiter Foundations of organizational moral climate theory, Sijtze de Roos You build a life by what you give, Annette Man-Mul Bram Moerland: In wat voor samenleving leven wij? Jikke de Ruiter VOORWOORD  Om eerlijk te zijn, had ik vroeger een hekel aan leren. Op school verveelde ik me en leren deed ik ‘s avonds op de bank, gezellig tussen mijn moeder en zus in, terwijl we naar de tv keken. Niet zo vreemd dat ik me weinig kan herinneren van hetgeen ik opgestoken zou moeten hebben in die tijd. Nog steeds krijg ik soms de kriebels van het jezelf moeten verbeteren. Boven mijn bureau hangt dan ook een inspiratiemail van Eric van Zuydam die ik graag met jullie deel: Zelfverbetering Ik zal me echt inspannen om meer ontspannen te worden. Ik zal serieus werken aan mijn gevoel voor humor. Ik zal mijn best doen om spontaner te worden. De komende tijd wil ik meer in het Nu leven. Jezelf willen verbeteren is jezelf geweld aandoen. Toch heb ik mijn studie afgemaakt en nadien regelmatig verschillende cursussen en ‘zelfverbeteringsprogramma’s’ uit vrije wil gevolgd. Geïnspireerd door mijn interesse en nieuwsgierigheid, voelde dit niet als moeten en ging het leren als vanzelf. Volgens de sociale leertheorie is leren fundamenteel voor ons menselijk bestaan. Als we niet zouden leren, zouden we niet zelfstandig kunnen overleven. Het aanpassen aan elkaar en onze omgeving is van levensbelang en een voortdurend overlevingsproces. Misschien dat coaching daarom zo vanzelfsprekend een plek heeft gevonden in onze samenleving. Leren ligt aan de basis van wie we zijn en (willen) worden. In deze uitgave hebben we ervoor gekozen om leren en de rol van sport, spel en humor uit te lichten. Het is zeker lonend om een aantal aspecten uit de wereld van de sport te vertalen naar de eigen praktijk en de werkvloer, aldus Ruben Mogge. Over de rol van de lach doet De Blot een prachtige uitspraak die voor mij de essentie raakt: “Zodra we om onze blokkades en onze pijn kunnen lachen, overstijgen we onze gebrokenheid, waardoor ook gekneusde relaties en verbrokkelde samenhangen hersteld kunnen worden.” Tot slot laten Simone van Alphen en Bart Lamot zien hoe je met gamification het spelinstinct van de mens kunt aanspreken om het brein flexibel te maken en open te stellen voor een veranderende wereld. Zou leren dan toch nog leuk worden? Janet Rienties Hoofdredacteur Tijdschrift voor Coaching hoofdredacteur@tvc.nl

    5,95
    lees meer

    Deelgever: You build a life by what you give

    Al jaren wortelt zich in mij een ‘onverklaarbare’ liefde voor Zuid-Afrika en het mensbesef Ubuntu: een mens is een mens, omdat er anderen zijn. Na een spirituele droom in 2010, heb ik samen met mijn man de Stichting Ubuntu Nederland opgericht. Na deze droom zijn mijn man en ik naar Kaapstad gevlogen en in contact gekomen met Kevin Chaplin, oprichter en CEO van de South African Ubuntu Foundation en managing director van de Amy Biehl Foundation. De ontmoeting met Chaplin en de geschiedenis van Amy Biehl raakten mij in mijn ziel en levensscript (Man-Mul, 2011). Mij werd duidelijk dat mijn droom mijn missie verbeeldde, dat ik de essentie van Ubuntu naar onze samenleving wilde ‘halen’ en via mijn coachingspraktijk gericht deze Amy Biehl Foundation wilde ondersteunen vanuit maatschappelijke verantwoordelijkheid. Wat mij in het bijzonder aantrok in Ubuntu is de gelijkwaardigheid van de mensheid en ons eenheidsbesef. Tijdens mijn eervolle ontmoeting met Desmond Tutu in september 2012 leerde ik dat verzoening de meest hoogwaardige weg van onrecht naar rechtvaardigheid is. Concreet Het oprichten van de Stichting Ubuntu Nederland (SUN) was een eerste concrete stap op weg naar het genereren van aandacht voor het gedachtegoed en het ophalen van geld voor de Amy Biehl Foundation. Dat geld wilde ik volgens de principes van Ubuntu inzamelen: to go the extra mile for the sake of others. Het begint dus met geven, wat mij bracht op het woord ‘deelgever’. Als deelgever aan onze stichting maak je deel uit van een geheel en draag je daaraan bij. Maandelijkse organiseren wij de Ubuntu Business Lunch waarbij een spreker zijn bijdrage aan de samenleving toelicht. Tijdens deze lunch is er gelegenheid tot netwerken op zowel persoonlijk als zakelijk vlak onder het motto ‘wat kan ik jou bieden?’ De opbrengst van deze lunch komt ten goede aan de SUN. In mijn coachingspraktijk ontwikkel ik doorlopend methodieken, workshops en leiderschapsprogramma’s gebaseerd op de principes van Ubuntu, zoals het leiderschapsprogramma EPOS: hoe word je een held in je eigen levensscript? De letters EPOS staan voor Ubuntu: Existentieel in jezelf, Privé, Organisatie en Samenleving. Van al mijn coachings-, trainings- en opleidingsactiviteiten draag ik 5% af aan SUN. Het is niet altijd even gemakkelijk om deze bedragen af te staan, zeker niet in tijden van ‘economische crisis’. De afdrachten confronteren mij met mijn eigen westerse standaard van leven en verantwoordelijkheid voor onze studerende kinderen. Natuurlijk vraag ik me ook wel eens af waar ik mee bezig ben, maar juist in het volharden wordt het geloof in je missie op de proef gesteld, weet mijn vriend Marinus Knoope zo treffend te verbeelden met zijn creatiespiraal. Zo is dat! Op 10 oktober 2013 organiseer ik samen met Uitgeverij Kloosterhof de eerste Ubuntu Experience met Kevin Chaplin als keynote speaker. Het symposium staat in het teken van EPOS en biedt handvatten om direct met het Ubuntu gedachtegoed aan de slag te gaan. Een deel van de opbrengst van het symposium komt vanzelfsprekend ten goede aan… Waarom Ik kom uit een familie van verdeeldheid; de Tweede Wereldoorlog en religie hebben hun sporen achtergelaten. Loyaliteit, verantwoordelijkheid en machteloosheid hebben in mijn kindertijd een wig geslagen in mijzelf. ‘Hoe kunnen we verschillend samenzijn?’ is lange tijd mijn thema geweest als (beroeps) persoon; ‘hoe kan ik verschillend samenzijn?’ is essentieel om de samenhang op micro-, meso- en macroniveau te beseffen. Herman Wijffels zei ooit treffend: “Als we de wereld willen helen, zullen we eerst moeten helen in onszelf.” Schuld, vergeving en verzoening zijn belangrijke sleutels in mijn leven. Ik ben ervan overtuigd, dat we onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, dat we veel van elkaars verschillen kunnen leren, dat positieve energie veel teweeg kan brengen en dat onze individualistische samenleving dit heel hard nodig heeft. Ik doe een poging bij te dragen aan de weg naar leven, liefde en leiderschap in een nieuwe wereld door mijn steentje als deel te geven. Waarvoor Ubuntu en het oprichten van de Stichting leveren dagelijks een enorme rijkdom aan ontmoetingen en aansluitingen met mensen, die ook zoeken naar zingeving, naar betekenisgeving aan en in deze wereld. Mensen, die maatschappelijke betrokkenheid, gelijkwaardigheid, ondernemerschap, positivisme en liefde als levensader hebben. Veel particulieren, zzp’ers en bedrijven sluiten zich inmiddels bij SUN aan als deelgever. De zanger Stef Bos heeft zich gemeld als ambassadeur: “Ik ben een deel…van een groter geheel!” Een rijkdom, die om verspreiding vraagt en menselijke verbinding brengt. Annette Man-Mul is oprichter van Stichting Ubuntu Nederland en Kerntact & Partners. Als redactielid is zij verbonden aan het Tijdschrift voor Coaching en het Tijdschrift voor Ontwikkeling in Organisaties. www.ubuntu-nl.nl en www.kerntact.nl Noteer alvast in uw agenda: op 10 oktober 2013 organiseert Uitgeverij Kloosterhof samen met Stichting Ubuntu Nederland de Ubuntu Experience. www.ubuntuexperience.nl Referentie Man-Mul, A. (2011). Ubuntu: Over leven, liefde en leiderschap. Tijdschrift voor Coaching, jrgng 7, nr 1 , 21-23.
    Gratis
    lees meer

    Schrijf je in voor de nieuwsbrief en blijf op de hoogte!

    Op weg naar ruimte en vrijheid

    Crisis als aanleiding om inzicht te vergroten in (je) identiteitswerk

    Datum:
    Locatie:

    Download gratis deze white paper